Meest recent
Call Me Frank: zeven jaar later
In een gesprek met kunstenaar Call Me Frank wordt zijn evolutie van plexiglas naar houtfineer besproken, wat een diepere connectie met de menselijkheid in zijn werk tot stand brengt. Zijn nieuwe serie “Human Nature” benadrukt oprechtheid en emotie, waarbij anonieme personages nu echte namen krijgen, wat de relatie met de afgebeelde versterkt.
De veiling die niet bestond
De kunstmarkt heeft altijd geopereerd op het snijvlak van cultuur en kapitaal, en niemand heeft ooit beweerd dat het er eerlijk aan toe ging. Maar er was tenminste de schijn.
Het lichaam dat niets meer waagt
Marina Abramović begon haar carrière door bezoekers messen en pistolen in handen te drukken. Nu hangen er naast haar performers brandblussers aan de muur en de nooduitgangen zijn duidelijk gemarkeerd. Ik snap waarom. Maar kunst die ik snap, is kunst die ik al vergeten ben voor ik buiten sta.
De soep is koud bij CPB
Andy Warhol’s Campbell’s soepblikken, geschilderd in 1962, vertegenwoordigen het alledaagse en de merkherkenning. De huidige aandelenwaarde van The Campbell’s Company is gedaald tot onder de 20 dollar, wat de verschuiving in consumentengedrag en de veroudering van het merk benadrukt. Warhol’s kunst blijft onbetaalbaar, terwijl het merk nu verliest aan relevantie.
De huid, het doek, en wat daartussen blijft hangen
Sven Rayen’s tentoonstelling SHAPS in Antwerpen onderzoekt geluk en anhedonie door middel van kunst. Hij gebruikt de SHAPS-schaal als inspiratie zonder deze daadwerkelijk toe te passen. Zijn werken weerspiegelen een zoektocht naar eenvoud en betekenis, waarbij geometrie en emotie samenkomen, en de productie van schoonheid losstaat van de persoonlijke ervaring van geluk.
Ontwaken in blauw. Genieten in de verkeerde zaal.
De tentoonstelling “Ontwaken in blauw” in het Nederlands Fotomuseum onderzoekt de cyanotypie als zowel een technisch middel als een artistiek medium. Het presenteert blauwdrukken van het eigen gebouw en werken van hedendaagse kunstenaars. De tentoonstelling roept vragen op over het koloniale verleden van cyanotypie en de intentie achter artistieke creaties.
Zingend rood, een blauwmens kiest kleur.
De tentoonstelling “Zingend rood” in het KMSKA verkent de invloed van kleur in de kunst, met nadruk op de samenkomst van rood en blauw. Het werk van Rubens, Ensor, Wouters en Schmalzigaug onthult verschillende emoties en betekenissen van rood, terwijl blauw een subtiele, luisterende rol speelt. Hierdoor ontstaat een complexe dynamiek tussen de kleuren.
U staat op het punt …
In deze column tracht ik de illusie van een ‘nulpunt’ in kunstbeleving te bespreken, beginnend met Calvino’s openingszin. Bezoekers zijn geen wit blad, maar al geladen met oordelen en verwachtingen. Musea en kunstwerken spelen hierop in, waardoor de kijker vaak al in de ervaring is voor de daadwerkelijke ‘begin’.
Drie namen, drie levens: een mijmering bij het werk van Roberto Verde
Roberto Verde, oorspronkelijk Bob en later Robert, heeft een rijk leven geleid dat varieert van architectuur tot de cleanroomindustrie. Na zijn pensionering ontdekte hij de schilderkunst en ontwikkelde hij zijn unieke stijl met een focus op relaties en onvoltooidheid. Zijn recente werken, waaronder de Louise-reeks, verkennen deze thema’s diepgaand.
De juiste lijn op het juiste moment
Marc Goddefroy’s atelier weerspiegelt liefdevolle orde, waar zijn kunst ontstaat vanuit een ‘kairotisch’ proces en aandacht voor het juiste moment. Na het verlaten van het onderwijs, zoekt hij naar een harmonieuze verhouding met tijd en kunst. Zijn werk nodigt uit tot verwondering en biedt een moment van stilstand in een snel bewegende wereld.
Wat hebben Ovidius en Kafka met een Oostendse galerie gemeen?
In Galerie P. aan de Oostendse kust hangen vijftien jonge kunstenaars midden in hun eigen gedaantewisseling. De tentoonstelling Metamorphoses beweegt zich tussen de kosmische vloeibaarheid van Ovidius en de benauwde precisie van Kafka en vindt haar kracht precies in dat tussenin.
De rechte lijn die nooit getrokken wordt of wat Maradona, Yves Klein en John Cage gemeen hebben met centrale bankiers
Hoe een column over voetbal en rentes me laat nadenken over Klein, Cage en Opalka.
What the Hell Was I Thinking? – David Shrigley in de Kunsthal Rotterdam
David Shrigley is een unieke Britse kunstenaar die zijn werk op een onconventionele manier benadert. Zijn kunst is vaak komisch en ongemakkelijk, vol onvoorspelbare elementen. Zijn tentoonstelling “What the Hell Was I Thinking?” in Kunsthal Rotterdam benadrukt falen, herhaling en persoonlijke connecties, waardoor de toeschouwer wordt uitgedaagd om verder te kijken.
Kunst, kritiek en code: gesprek met Gluon over AI en musea
Wat betekent het mens te zijn in een tijdperk waarin algoritmes meeschrijven aan kunst, zinnen afmaken en beelden genereren? Voor een antwoord op die vraag sprak Museumpeil met Christophe De Jaeger, oprichter en directeur van de organisatie Gluon. Vanuit zijn...
Brieven aan … over de moed om te wachten
In deze brieven aan een jonge kunstliefhebber verkent de schrijver het belang van twijfel en traag kijken in de kunst. Hij benadrukt dat onzekerheid geen tekortkoming is, maar eerder een uitnodiging tot verdieping. Echte kennis ontstaat door het stellen van betere vragen en het omarmen van langzaam leren kijken.
Schoonheid die verontrust, Peter Buggenhout in Venetië
De tentoonstelling “The Only True Protest Is Beauty,” georganiseerd door Dries Van Noten en Geert Bruloot, opent op 25 april in het Palazzo Pisani Moretta, Venetië. Met meer dan 200 werken benadrukt het de spanning tussen schoonheid en chaos, vooral door de sculpturen van Peter Buggenhout, die kwetsbaarheid en de angst voor het onbekende verkennen.
Waar haal je de tijd?
De schrijver reflecteert op de vraag waar hij de tijd en energie vandaan haalt voor zijn kunstzinnige activiteiten. Hij stelt dat deze ervaringen geen energie kosten, maar juist genereren. Tijd wordt niet verdeeld, maar ervaren in intensiteit. Het kijken naar kunst is verslavend en leidt tot een diepere verbinding met wat betekenisvol is.
Rossella Biscotti wint de BelgianArtPrize 2027
De BelgianArtPrize 2027 wordt toegekend aan Rossella Biscotti, een internationaal erkende kunstenaar die in België nauwelijks zichtbaar was. De prijs, een blijk van erkenning voor haar maatschappelijke relevantie en kunstenaarschap, benadrukt het ongemak van het ontdekken van lokale talenten pas na internationale erkenning. Biscotti krijgt in 2027 een tentoonstelling in Bozar.
Witte schimmen op het ijs
De tijdelijke tentoonstelling “Drifting Belgians” van Mashid Mohadjerin in het Red Star Line Museum verkent de ervaringen van Belgische migranten in de jaren 1920. Door middel van foto’s, audio en video-installaties brengt de expositie de emotionele reis van deze mensen naar Amerika Tot leven, met aandacht voor hun dromen en de harde realiteit.
SOLO, uno, dos, tres, … Leen Van Tichelen in Settantotto Gallery
De tentoonstelling “SOLO” van Leen Van Tichelen in Settantotto Art Gallery nodigt uit tot intuïtief kijken. Sculpturen, gemaakt van diverse materialen, staan op ooghoogte, waardoor ze vertrouwd aanvoelen. In een strakke, witte ruimte wordt betekenis minder belangrijk dan aanwezigheid. Het werk roept aandacht voor evenwicht en kwetsbaarheid zonder te verklaren.
God en Bulgakov in het werk van Bart Ramakers
Bart Ramakers, galerijhouder en kunstenaar, bereidt zich voor op Nightshift Oostende en bespreekt zijn nieuwe boek Ex Tenebris Lux. Dit boek markeert zijn evolutie van 2018 tot 2025, en biedt een optimistische kijk op menselijk contact, schoonheid en de rol van kunst. Ramakers pleit voor het ontdekken van grijstinten in dualistische thema’s.
De markt heeft Banksy vermoord. En u applaudisseerde.
De onthulling van Banksy’s identiteit, Robin Gunningham, markeert een keerpunt in de kunstwereld. Het mysterie dat zijn werk omhulde is nu verdampte, en de kunstmarkt kan voortaan zijn naam en brand gebruiken. Deze identificatie verandert de context en waarde van zijn kunstwerken, waardoor ze steeds commerciëler worden.
Deze expo zegt niets. En dat is precies waarom je moet gaan: The Quiet Between Things bij Eva Steynen Gallery
De tentoonstelling “The Quiet Between Things” in de Eva Steynen Gallery verkent de waarde van stilte en ruimte in de kunst. Drie kunstenaars, Ann Grillet, Chris Meulemans, en Veroniek Van Samang, creëren werk dat de kijker uitnodigt om geduldig te observeren en de innerlijke rust te ervaren te midden van de luidruchtige stad.
Billie J. Kanter & Faryda Moumouh bij Shoobil: How many leaves does basil have?
De tentoonstelling “How many leaves does basil have?” bij Shoobil verkent de onmogelijkheid van definitieve tellingen aan de hand van de werken van Billie J. Kanter en Faryda Moumouh. Terwijl Kanter elementen ontmantelt en herzien, legt Moumouh sporen vast van het onzichtbare. Samen onderzoeken ze de dynamiek van materiaal en narratief in de kunst.