Meest recent
Vadim Vosters en de ouroboros van het beeld
Vier jaar geleden schreef ik over Vadim Vosters als de barokke prins van het tweeduister, een man die zijn atelier in een oude Brusselse bioscoop had ondergebracht en zijn schilderijen liever in fakkelschijn dan in spotlicht toonde.
Brieven aan … over het licht dat je meeneemt
In Aarhus liep ik in een kring van gekleurd glas, Your rainbow panorama, samen met naar schatting honderd andere mensen die allemaal exact dezelfde foto namen.
Ik zoek het licht (epiloog): vijftien keer op jacht naar wat kunstenaars al eeuwen proberen te vangen
In vijftien dagen is de schrijver op zoek gegaan naar licht in verschillende locaties, van bierkelders tot kerken en tentoonstellingen. Ondanks tegenslagen en vermoeidheid bleef de zoektocht doorgaan. Uiteindelijk keert hij terug naar het gewone leven, waar licht voornamelijk afkomstig is van zijn laptop.
Verveling bestaat niet in de kunstwereld
Deze zomer volstaat een blik op de kaart van België om dat te bewijzen. Van de deftige lanen van het Middelheim tot de maisvelden rond Watou, van het kunstenparcours àmare in Damme en Ooidonk Art Festival tot de wildernis van LABIOMISTA in Genk: overal duwt beeldende kunst zich de buitenlucht in, tussen bomen, gevels en kasteeltorens door.
Ik zoek het licht (15): Duisburg, waar de cirkel zich sluit
Nu, in Duisburg, met het zweet nog op mijn nek van de dertig graden buiten, besef ik dat het zoeken nooit echt stopt; het verandert alleen van vorm, van zwart naar transparant, van noorden naar zuiden, van stad naar stad. Maar op deze ene foto, hoofd in de nek, kijkend naar een cirkel van licht boven me, mag ik het toch nog een keer zeggen, met een knipoog deze keer.
Ik zoek het licht (14): Geen schaduw in Odense
Maar de cirkel is nog niet rond. De route naar huis loopt toch nog langs Duisburg, waar Anish Kapoor en Jaume Plensa op dit moment tentoonstellen, nog geen honderd kilometer van Unna waar dit allemaal begon. Odense sluit het Deense hoofdstuk af, met een zaal zonder schaduw en een zaal vol schaduw die desondanks licht draagt. Wat de cirkel echt sluit, komt nog.
Ik zoek het licht (13): licht dat nooit gezien werd
Twee reeksen in de tentoonstelling delen exact hetzelfde uitgangspunt: iemand die iets nog nooit heeft gezien. In Voir la mer filmde Calle de blik van inwoners van Istanboel die, hoewel ze in een stad aan zee woonden, de zee zelf nog nooit hadden gezien. In The Blind uit 1986 het vroegste werk van de hele tentoonstelling, zocht ze mensen op die blind geboren waren, die dus nooit iets hadden gezien, en vroeg hun wat hun beeld van schoonheid was.
Ik zoek het licht (12): licht zonder getuige
Er gebeurt niets in dit schilderij, en dat is precies het punt. Hammershøi, vaak vergeleken met Johannes Vermeer, weigert een verhaal te vertellen. We weten niet of de vrouw wacht, denkt, of gewoon staat.
Ik zoek het licht (11): Gewichtloos mooi
Michelangelo zou hier zijn beitel hebben weggegooid. Uit pure werkloosheid. Wat moet je nog toevoegen aan een volk dat er al uitziet als een voltooid ontwerp?
Ik zoek het licht (10): De dood van Marina Abramović
Wanneer je de trap weer opklimt, uit de klamme kou van het reservoir, overvalt het daglicht van Søndermarken je bijna fysiek. Na een uur in het duister van zeven doden is gewoon daglicht, grijs, Deens, bewolkt, voor even het helderste dat ik deze reis heb gezien: het enige licht in deze aflevering dat wél opnieuw ontstoken wordt, morgen weer, vanzelf.
Ik zoek het licht (9): Op weg naar Kopenhagen
Misschien is dat de eerlijkste vorm van vooruitgang die ik vandaag te pakken krijg: niet de grote lijn van Bregman, niet de lange speurtocht van Brand, maar het simpele feit dat ik ’s ochtends vertrok en er ’s avonds verder zal zijn. Geen inzicht, geen doorbraak. Gewoon een stuk weg dat is afgelegd, en een hoofd dat onderweg iets rustiger is geworden dan het vertrok.
Ik zoek het licht (8): Ik heb het licht gezien
En misschien was mijn week aan uitstel, die twijfelachtige omweg door Münster en Hamburg, dan toch geen procrastinatie maar een noodzakelijke vertraging. Turrell dwingt je door een ondergrondse gang voor hij je de hemel teruggeeft. Eliasson laat je een volledige cirkel wandelen voor hij je de stad teruggeeft.
Ik zoek het licht (7): Levend licht in Vejle
De volgende ochtend heeft Vejle zijn zon alweer ingeruild. Een dicht wolkendek hangt laag boven de fjord, en het golvende, veranderlijke licht van gisteren op de bakstenen van Fjordenhus is vervangen door iets vlakkers: een grijze deken zonder schaduw, zonder richting.
Ik zoek het licht (6): Naschijnend licht in Carlshütte
Deze zomer reist de auteur door Duitsland, Denemarken en Nederland, op zoek naar de betekenis van licht in de kunst. Van oude gieterijen tot moderne tentoonstellingen, de reis onthult hoe de transformatie van industriële ruimtes kunst en cultuur met elkaar verbindt. Het naschijnende licht in kunstwerken biedt een nieuwe blik op de geschiedenis.
Ik zoek het licht (5): Afgewend licht in Hamburg
Afgewend licht oogt minder spectaculair dan alle andere vormen in deze reeks. Maar niet minder waar. En misschien is ook dit een ruïne in Kiefers zin: een dag die niet werd wat hij moest worden, en die daardoor precies de ruimte vrijmaakt om iets anders te worden. Puin als aanvangspunt, ook wanneer het puin niets meer is dan een gebruikt toegangsticket en een blik op het plafond.
Ik zoek het licht (4): De rugfiguur die zich omdraait
Alle stations overal ter wereld, bieden dezelfde aanblik. Mensen op weg naar elders en mensen die in de stationsbuurt blijven dwalen in de hoop er ooit weg te geraken. Hamburg is geen uitzondering. De wolken van gisteren zijn verdwenen en op stoepen en banken koesteren deze aangespoelden zich in de zonnestralen, elk in hun eigen wereld. Het zijn elk Wanderers op hun eigen manier.
Ik zoek het licht (3): Bergop in Hamburg
Fotografie betekent letterlijk schrijven met licht, maar het verschil tussen een fotograaf en deze gevel zit in één woord: fixeren. De fotograaf houdt vast wat de Elbphilharmonie laat gaan.
Ik zoek het licht (2): Tussen de spiegels in Münster
Wie Münster zegt, zegt Skulptur Projekte. Om de tien jaar herschrijft de stad haar plattegrond met beelden. Wat blijft hangen, vormt een museum zonder muren.
Ik zoek het licht (1): Onder de grond in Unna
De komende twee weken rijd ik noordwaarts, het lange Scandinavische avondlicht tegemoet, om uit te zoeken of het daar ook bovengronds te vinden is. In een rechte lijn zal het niet gaan, maar dat hoeft ook niet meer. De zigzag van Unna heeft me geleerd dat wie het licht zoekt, beter meandert.
De snoek en het beeld: te warm voor contemplatie
Ik vertrok toen de schaduwen langer werden. Bij de uitgang draaide ik me nog eens om. Het park lag er stil bij, vol mensen die niet keken en beelden die niet klaagden. Een bronzen figuur keek mij na, of leek het te doen.
Gemene wegen: Watou, met de hitte als vierde curator
Ik denk terug aan het graf waarmee ik begon. Mandelinck, die een festival optuigde vanuit een dorpshuis en een dagboeknotitie, zou tevreden zijn geweest met die bevestiging. Ik, die na hem kwam, blijf op mijn honger zitten, niet om het bedrag, maar om wat er inhoudelijk mee moet worden waargemaakt.
Koen Vanmechelen: hoop houdt me wakker
Ik geloof altijd in een heropstanding van de wereld. Echt waar. Ik geloof in evolutie. Maar we moeten het trachten te begrijpen en te voorkomen. En daarom is kunst zo belangrijk: in één en hetzelfde werk kun je de constructie en de destructie voelen. Als je dat kunt waarnemen, weet je toch wat je moet doen. Ik snap niet waarom dat niet beter bestudeerd wordt.
Het element van toeval: Sculptural III en de risico’s van het vuur
Wie met keramiek werkt, aanvaardt een merkwaardige arbeidsverdeling. De kunstenaar vormt, glazuurt, componeert, en dan volgt een fase waarin hij niets meer doet. De oven neemt het over. Temperatuur, zuurstoftoevoer, de manier waarop glazuren elkaar raken bij negenhonderd graden: dat zijn factoren die zich pas na afloop laten aflezen, nooit ervoor.
Deze hond verslaat elke kunstcriticus
Bae’ly, de hond van mama en papa, logeert tijdelijk in het appartement van suikernonkel Yves in Antwerpen. Terwijl hij zich verveelt, denkt hij na over zijn rol in de aandacht van het internet vergeleken met een hond in een boek. Zijn aanwezigheid lijkt meer hits te genereren dan de diepgaande recensie van suikernonkel Y zelf.