Meest recent
Ik zoek het licht (9): Op weg naar Kopenhagen
Misschien is dat de eerlijkste vorm van vooruitgang die ik vandaag te pakken krijg: niet de grote lijn van Bregman, niet de lange speurtocht van Brand, maar het simpele feit dat ik ’s ochtends vertrok en er ’s avonds verder zal zijn. Geen inzicht, geen doorbraak. Gewoon een stuk weg dat is afgelegd, en een hoofd dat onderweg iets rustiger is geworden dan het vertrok.
Ik zoek het licht (8): Ik heb het licht gezien
En misschien was mijn week aan uitstel, die twijfelachtige omweg door Münster en Hamburg, dan toch geen procrastinatie maar een noodzakelijke vertraging. Turrell dwingt je door een ondergrondse gang voor hij je de hemel teruggeeft. Eliasson laat je een volledige cirkel wandelen voor hij je de stad teruggeeft.
Ik zoek het licht (7): Levend licht in Vejle
De volgende ochtend heeft Vejle zijn zon alweer ingeruild. Een dicht wolkendek hangt laag boven de fjord, en het golvende, veranderlijke licht van gisteren op de bakstenen van Fjordenhus is vervangen door iets vlakkers: een grijze deken zonder schaduw, zonder richting.
Ik zoek het licht (6): Naschijnend licht in Carlshütte
Deze zomer reist de auteur door Duitsland, Denemarken en Nederland, op zoek naar de betekenis van licht in de kunst. Van oude gieterijen tot moderne tentoonstellingen, de reis onthult hoe de transformatie van industriële ruimtes kunst en cultuur met elkaar verbindt. Het naschijnende licht in kunstwerken biedt een nieuwe blik op de geschiedenis.
Ik zoek het licht (5): Afgewend licht in Hamburg
Afgewend licht oogt minder spectaculair dan alle andere vormen in deze reeks. Maar niet minder waar. En misschien is ook dit een ruïne in Kiefers zin: een dag die niet werd wat hij moest worden, en die daardoor precies de ruimte vrijmaakt om iets anders te worden. Puin als aanvangspunt, ook wanneer het puin niets meer is dan een gebruikt toegangsticket en een blik op het plafond.
Ik zoek het licht (4): De rugfiguur die zich omdraait
Alle stations overal ter wereld, bieden dezelfde aanblik. Mensen op weg naar elders en mensen die in de stationsbuurt blijven dwalen in de hoop er ooit weg te geraken. Hamburg is geen uitzondering. De wolken van gisteren zijn verdwenen en op stoepen en banken koesteren deze aangespoelden zich in de zonnestralen, elk in hun eigen wereld. Het zijn elk Wanderers op hun eigen manier.
Ik zoek het licht (3): Bergop in Hamburg
Fotografie betekent letterlijk schrijven met licht, maar het verschil tussen een fotograaf en deze gevel zit in één woord: fixeren. De fotograaf houdt vast wat de Elbphilharmonie laat gaan.
Ik zoek het licht (2): Tussen de spiegels in Münster
Wie Münster zegt, zegt Skulptur Projekte. Om de tien jaar herschrijft de stad haar plattegrond met beelden. Wat blijft hangen, vormt een museum zonder muren.
Ik zoek het licht (1): Onder de grond in Unna
De komende twee weken rijd ik noordwaarts, het lange Scandinavische avondlicht tegemoet, om uit te zoeken of het daar ook bovengronds te vinden is. In een rechte lijn zal het niet gaan, maar dat hoeft ook niet meer. De zigzag van Unna heeft me geleerd dat wie het licht zoekt, beter meandert.
De snoek en het beeld: te warm voor contemplatie
Ik vertrok toen de schaduwen langer werden. Bij de uitgang draaide ik me nog eens om. Het park lag er stil bij, vol mensen die niet keken en beelden die niet klaagden. Een bronzen figuur keek mij na, of leek het te doen.
Gemene wegen: Watou, met de hitte als vierde curator
Ik denk terug aan het graf waarmee ik begon. Mandelinck, die een festival optuigde vanuit een dorpshuis en een dagboeknotitie, zou tevreden zijn geweest met die bevestiging. Ik, die na hem kwam, blijf op mijn honger zitten, niet om het bedrag, maar om wat er inhoudelijk mee moet worden waargemaakt.
Koen Vanmechelen: hoop houdt me wakker
Ik geloof altijd in een heropstanding van de wereld. Echt waar. Ik geloof in evolutie. Maar we moeten het trachten te begrijpen en te voorkomen. En daarom is kunst zo belangrijk: in één en hetzelfde werk kun je de constructie en de destructie voelen. Als je dat kunt waarnemen, weet je toch wat je moet doen. Ik snap niet waarom dat niet beter bestudeerd wordt.
Het element van toeval: Sculptural III en de risico’s van het vuur
Wie met keramiek werkt, aanvaardt een merkwaardige arbeidsverdeling. De kunstenaar vormt, glazuurt, componeert, en dan volgt een fase waarin hij niets meer doet. De oven neemt het over. Temperatuur, zuurstoftoevoer, de manier waarop glazuren elkaar raken bij negenhonderd graden: dat zijn factoren die zich pas na afloop laten aflezen, nooit ervoor.
Deze hond verslaat elke kunstcriticus
Bae’ly, de hond van mama en papa, logeert tijdelijk in het appartement van suikernonkel Yves in Antwerpen. Terwijl hij zich verveelt, denkt hij na over zijn rol in de aandacht van het internet vergeleken met een hond in een boek. Zijn aanwezigheid lijkt meer hits te genereren dan de diepgaande recensie van suikernonkel Y zelf.
Dit werk doet iets met me 🤍
De linkpost-kritiek is een nieuwe literaire vorm die, door zijn eenvoud en gebrek aan onderbouwing, sterke impact genereert. Deze korte, emotionele uitspraken lijken meer gezag te hebben dan traditionele recensies. Musea omarmen deze posts omdat ze meer bereik genereren, terwijl diepere analyses steeds minder waardering krijgen.
Geld wast witter in waterverf
De tentoonstelling “Money” van Tawan Wattuya in Galerie Nosbaum Reding toont vergrote aquarellen van bankbiljetten van over de wereld. Wattuya maakt deze alomtegenwoordige objecten zichtbaar door hun details te vervagen en te transformeren in kunst. Dit brengt vragen op over waarde, politiek en de vergankelijkheid van geld.
De kunst van het vertrekken
Er is iets komisch aan een kunstflaneur met een spreadsheet. Ik zie het zelf ook wel. De wandelende waarnemer, de man zonder plan, de toevallige ontdekker: zorgvuldig zijn verbruik inschattend bij 120 kilometer per uur met airconditioning aan.
Brieven aan … over kijken als vorm van vergaren
In deze briefserie richt ik me opnieuw tot jonge kunstliefhebbers als medereiziger, niet als leermeester. Er worden persoonlijke gedachten en herinneringen aan kunst gedeeld, met de nadruk op het belang van geduldig kijken en de diepgang van de kunstervaring. Schrijven over kunst is een manier om deze indrukken te bewaren en te laten rijpen.
Ooidonk Art Festival 2026 – INSIDE: een avond vol kunst en regen
Het was het soort avond waarop je je jasje in de auto laat liggen. Warm genoeg om te vergeten dat een Vlaamse zomer ook andere registers beheerst. Goed te Réables lag te glanzen in het avondlicht, de Leie achter de bomen, het gras dat de hitte van de dag nog vasthield, de lucht boven de velden een trage, goudkleurige uitademing.
Galerijhouder, u bent meer dan een verkoper van schoonheid
We spreken elkaar later nog is een cliché dat pijn doet, ja. Niet omdat het onbeleefd is, maar omdat het zo doorzichtig is. Omdat het zegt: ik heb u gewogen en te licht bevonden.
Koen Broucke – Kunstzinnige zoektocht als bron van vreugde
In de Sint-Pietersabdij in Gent is tot 27 september de tentoonstelling “De kunstenaar die detective wilde zijn” van Koen Broucke te zien. Hij onderzoekt de verdwijning van het paneel “De rechtvaardige rechters” van de gebroeders Van Eyck. De expo combineert kunst met een detectiveverhaal, waarbij een diepere zoektocht naar rechtvaardigheid centraal staat.
Kunst zien in Antwerpen zomer: waarom ik naar het museum ging voor de airco
Het is 34 graden en ik ga naar een museum.
Niet omdat er een tentoonstelling is die ik absoluut moet zien. Niet omdat de kunstwereld op mij wacht. Maar omdat het KMSKA een airconditioning heeft, en mijn appartement niet.
De (woord)(kunst)verzamelaar
Kunstflaneur beschrijft zijn fascinatie voor het verzamelen van woorden, vergelijkbaar met kunstverzameling. Hij deelt persoonlijke ervaringen met unieke woorden die hij onderweg tegenkwam, en hoe deze woorden tijdelijk bestaan. Kort samengevat, zijn woordenverzameling is een zoektocht naar waardevolle momenten en betekenisvolle vondsten, vergelijkbaar met het vastleggen van kunst.
Gallery Sofie Van den Bussche in Brussel viert haar jubileum
Gallery Sofie Van den Bussche in Brussel viert haar vijfjarig jubileum met de tentoonstelling “Plaisir d’offrir”, die tachtig werken van diverse kunstenaars toont. Galleryhouder Sofie reflecteert op haar erfgoed, de betekenis van kunsteducatie en de waarde van samenwerkingen, terwijl ze de groei en uitdagingen binnen de kunstwereld bespreekt.