Meest recent
Lagen die blijven
Ik zie vergankelijkheid, maar ik weet niet of ik dat zo wil verwoorden. Misschien moeten mensen dat ook niet op die manier zien. Maar dat is wel hoe ik kijk. Ik was me heel sterk bewust van al die beladen betekenissen – de decoratie, de dood, de schoonheid die al op weg is. En ik gaf er dan nog extra lagen aan. Dat is misschien waar mijn werk het eerlijkst is: onbewust.
Dreamtime: so near and yet so far
De tentoonstelling van Marc Schepers in Shoobil Gallery verkent de grens tussen waarneming en dromen, met werken die medische microfoto’s en propagandabeelden combineren. Het is een reflectie op geschiedenis en associatie, waarbij de gelaagdheid van beelden ruimte biedt voor confrontatie, net voor de galerie sluit.
De lege stoel in de Armory
TEFAF New York 2026 vindt plaats van 15 tot 19 mei, terwijl ik de voorkeur (moet geven / geeft aan het Antwerp Art Weekend.
De leugen die waarheid spreekt
De tentoonstelling “A Collection of Lies” van Roeland Tweelinckx in de Rik Rosseels Gallery onderzoekt de grens tussen werkelijkheid en illusie. Het werk roept vragen op over perceptie en vertrouwen in de zintuigen, waarbij de kunstenaar de kijker uitdaagt om te reflecteren op hun eigen interpretaties en verwachtingen van de kunst.
Blauw bloed
De tentoonstelling in het Stedelijk Museum Schiedam verkent het leven en werk van Yves Klein en zijn kunstenaarsfamilie. Het museum belicht de verbinding tussen hun Nederlandse wortels en hun artistieke bijdrage, waarbij de unieke relatie tussen vader Frits, moeder Marie en zoon Yves centraal staat. Rotraut, zijn weduwe, blijft een actieve schakel in hun nalatenschap.
De kunstpelgrim
De Biënnale in Venetië fungeert voor kunstpelgrims als een spirituele reis, vergelijkbaar met bedevaarten naar heilige plaatsen. Ze bereiden zich grondig voor, ervaren kunst als een intense beleving en keren thuis terug met verhalen, foto’s en herinneringen. Uiteindelijk is het één bijzondere werk dat hen raakt en betekenis geeft aan hun ervaring.
Waarom een echo nooit een kopie is: een mijmering bij Echoes in Fabric, Marble and Metal van Nick Ervinck
Nick Ervinck verkent in zijn tentoonstelling “Echoes in Fabric, Marble and Metal” de relatie tussen digitale vormen en materialen. Hij benadrukt de dynamiek tussen abstracte lijnen en de fysieke materie, waarbij elke materiaalkeuze een unieke interactie aangaat. Dit resulteert in sculpturen die de spanning tussen technologie en ambacht verkennen.
Brieven aan … over de paradox van de Biënnale
In deze brievenreeks spreekt de auteur tot een jonge kunstliefhebber, niet als leraar maar als medereiziger. Hij deelt gedachten over kunst, contact en reflectie. De gesloten toestand van het Nederlandse paviljoen tijdens de Biënnale van Venetië roept vragen op over kunst en onze bereidheid om dieper te kijken en confrontaties aan te gaan.
Release the Windhorses!
Een toevallige ontmoeting met Laura de Coninck op het terras van koffiebar NORMO in Antwerpen over haar werk voor Glasstress 2026 — een installatie van glazen zakdoekjes, een vlag van echte tranen en een gereconstrueerde traangeur als biologische oproep tot mededogen, gecureerd door Joanna de Vos en Adriano Berengo.
De vernissagegang(st)ers
Mijn column beschrijft de sociale dynamiek op een vernissage in de hedendaagse kunstwereld. Bezoekers, voornamelijk gefocust op hun imago en sociale interactie, lijken de kunst niet werkelijk te waarderen. Tussen hen bevindt zich echter ook een oprechte kijker, wat een klein sprankje waarde toevoegt aan de oppervlakkigheid van het evenement.
Marielle Schram, eerlijkheid als methode
Marielle Schram is een kunstenaar die bruist van creativiteit en reflectie. Haar werk, dat brons, schilderen en sculpturen omvat, toont een sterke verbinding met de materie en een organische werkwijze. Terug in Nederland, kijkt ze uit naar haar eerste solotentoonstelling in juni 2026, waarin ze haar artistieke visie wil delen.
Renato Nicolodi: “Ik ben werknemer van mijn werk”
Ik ontmoette Renato Nicolodi voor het eerst bij Axel Vervoordt Gallery, naar aanleiding van Architectura Discordiae, een tentoonstelling die ik nadien beschreef als werk dat de toeschouwer niet toespreekt, maar aanspreekt. Iets in de manier waarop hij toen sprak over...
De enige reden waarom u geen kunst koopt, bent uzelf
Deze column behandelt de angst en twijfels die ontstaan bij het kopen van kunst op beurzen, waarbij prijs een cruciale rol speelt. Veel mensen voelen zich onzeker over hun oordeel en de waarde van kunst. Het pleit voor het vertrouwen in eigen smaak zonder te veel te focussen op prijs of goedkeuring van anderen.
Van Matisse tot Scully, de Scharf-collectie
De Scharf Collectie in Kunstpalast Düsseldorf, van 12 maart tot 9 augustus 2026, biedt een unieke blik op de evolutie van kunstverzameling door generaties. Het werk van kunstenaars als Monet en Matisse reflecteert de persoonlijke visie van vier generaties verzamelaars, die kunst niet alleen verzamelen, maar ook doorgeven, met een nadruk op continuïteit en verbinding.
De stad die niet meer bestaat
Er bestaat een blauw dat alleen aan de Noordzeekust voorkomt. Geen hemelsblauw, geen marineblauw – iets daartussenin, vochtig en scherp tegelijk. (…) En Joël Kermarrec kende het – want hij werd erin geboren, in juli 1939, aan de kust van Oostende.
Call Me Frank: zeven jaar later
In een gesprek met kunstenaar Call Me Frank wordt zijn evolutie van plexiglas naar houtfineer besproken, wat een diepere connectie met de menselijkheid in zijn werk tot stand brengt. Zijn nieuwe serie “Human Nature” benadrukt oprechtheid en emotie, waarbij anonieme personages nu echte namen krijgen, wat de relatie met de afgebeelde versterkt.
De veiling die niet bestond
De kunstmarkt heeft altijd geopereerd op het snijvlak van cultuur en kapitaal, en niemand heeft ooit beweerd dat het er eerlijk aan toe ging. Maar er was tenminste de schijn.
Het lichaam dat niets meer waagt
Marina Abramović begon haar carrière door bezoekers messen en pistolen in handen te drukken. Nu hangen er naast haar performers brandblussers aan de muur en de nooduitgangen zijn duidelijk gemarkeerd. Ik snap waarom. Maar kunst die ik snap, is kunst die ik al vergeten ben voor ik buiten sta.
De soep is koud bij CPB
Andy Warhol’s Campbell’s soepblikken, geschilderd in 1962, vertegenwoordigen het alledaagse en de merkherkenning. De huidige aandelenwaarde van The Campbell’s Company is gedaald tot onder de 20 dollar, wat de verschuiving in consumentengedrag en de veroudering van het merk benadrukt. Warhol’s kunst blijft onbetaalbaar, terwijl het merk nu verliest aan relevantie.
De huid, het doek, en wat daartussen blijft hangen
Sven Rayen’s tentoonstelling SHAPS in Antwerpen onderzoekt geluk en anhedonie door middel van kunst. Hij gebruikt de SHAPS-schaal als inspiratie zonder deze daadwerkelijk toe te passen. Zijn werken weerspiegelen een zoektocht naar eenvoud en betekenis, waarbij geometrie en emotie samenkomen, en de productie van schoonheid losstaat van de persoonlijke ervaring van geluk.
Ontwaken in blauw. Genieten in de verkeerde zaal.
De tentoonstelling “Ontwaken in blauw” in het Nederlands Fotomuseum onderzoekt de cyanotypie als zowel een technisch middel als een artistiek medium. Het presenteert blauwdrukken van het eigen gebouw en werken van hedendaagse kunstenaars. De tentoonstelling roept vragen op over het koloniale verleden van cyanotypie en de intentie achter artistieke creaties.
Zingend rood, een blauwmens kiest kleur.
De tentoonstelling “Zingend rood” in het KMSKA verkent de invloed van kleur in de kunst, met nadruk op de samenkomst van rood en blauw. Het werk van Rubens, Ensor, Wouters en Schmalzigaug onthult verschillende emoties en betekenissen van rood, terwijl blauw een subtiele, luisterende rol speelt. Hierdoor ontstaat een complexe dynamiek tussen de kleuren.
U staat op het punt …
In deze column tracht ik de illusie van een ‘nulpunt’ in kunstbeleving te bespreken, beginnend met Calvino’s openingszin. Bezoekers zijn geen wit blad, maar al geladen met oordelen en verwachtingen. Musea en kunstwerken spelen hierop in, waardoor de kijker vaak al in de ervaring is voor de daadwerkelijke ‘begin’.
Drie namen, drie levens: een mijmering bij het werk van Roberto Verde
Roberto Verde, oorspronkelijk Bob en later Robert, heeft een rijk leven geleid dat varieert van architectuur tot de cleanroomindustrie. Na zijn pensionering ontdekte hij de schilderkunst en ontwikkelde hij zijn unieke stijl met een focus op relaties en onvoltooidheid. Zijn recente werken, waaronder de Louise-reeks, verkennen deze thema’s diepgaand.