Meest recent
Wanneer de verzamelaar het museum wordt
Venetië heeft altijd iets begrepen van bestendigheid. Paleizen blijven overeind terwijl fortuinen komen en gaan, het water de trappen beklimt en de pracht van gisteren langzaam de patina van de geschiedenis krijgt. De stad is een theater van dingen die blijven...
64 jaar kunstgeschiedenis, opnieuw tot leven gewekt
Mijn tip: duik eens in het vernieuwde OKV-archief. Wie weet welke vergeten kunstenaar, onverwachte tentoonstelling of verrassende gedachte je er tegenkomt.
Impressionistisch licht in Luik (van horen zeggen)
Een bekentenis vooraf. Ik ben nog niet in Luik geweest. Niet voor deze tentoonstelling, althans. Laat ik daarmee beginnen, want een flaneur die liegt over zijn wandeling is geen flaneur maar een reisbureau.
Zwanenzang op een dubbele trap bij Fred&Ferry
Galerie Fred&Ferry sluit op 13 december met de tentoonstelling “Swan Songs,” waarin vijftien kunstenaars hun werken tonen. De tentoonstelling en bijbehorende playlist vormen twee parallelle verhalen over afscheid en betekenis. Galeriehouder Frederik benadrukt dat het sluiten op het hoogtepunt een bewuste keuze is, niet uit wanhoop maar om ruimte te geven aan nieuwe kansen.
Maar waarom kopen ze verdomme niet?
We hebben een systeem gebouwd dat uitstekend is in het produceren van kunstenaars, tentoonstellingen, beelden, openingen, beurzen en content, maar veel minder goed in het vinden van mensen die al die productie daadwerkelijk willen bezitten
Niet te koop, vanaf drieduizend euro: Kendell Geers bij KUBE gallery
Kendell Geers’ tentoonstelling “The Weight of History” in KUBE Gallery benadrukt de crisis van het kunstsysteem. Geers pleit voor het weigeren van de markt als de ultieme avant-garde daad. Hij onderzoekt tegenstrijdigheden binnen dit systeem en toont aan dat zelfs tegenstrijdige posities onontkoombaar verbonden zijn met de gevestigde structuur van de kunstmarkt.
Jackson Pollock had mijn verf niet
Het begint, zoals zoveel in Vlaanderen, aan de keukentafel. Een huisschilder leest in de krant over een Amerikaan die verf op een doek laat druipen en daar miljoenen voor krijgt, terwijl hijzelf gevels en plinten doet voor zeventig frank per uur. De vader maakt zich kwaad. De zoon, tien of elf jaar oud, zwijgt en denkt iets wat hij pas decennia later hardop zal zeggen: “Dat kan ik ook. Maar beter.”
Niet picknicken in het paradijs
Curator Sam Steverlynck kreeg carte blanche in een Antwerps herenhuis uit 1912 en bracht er elf kunstenaars samen rond de Jardin d’hiver, die vriendelijke uitvinding waarmee de burgerij de tropen in huis haalde zonder er zelf heen te moeten.
Zeven jaar sanatorium, honderd jaar kunstgeschiedenis
Hans Castorp is terug. Niet uit Davos, waar Thomas Mann hem aan het einde van De Toverberg achterliet, maar in de Lakenhal in Herentals, uit een fictief kunstenaarsarchief dat Marc van Campenhout met zichtbaar plezier uit de grond heeft gestampt.
De schoonheid van vijf sterren
Kunstkritiek begint waar de meting ophoudt.
I slept on the roof
Twee beelden uit dat reisdagboek hangen hier in een ander formaat. Het ene toont de slaapkamer van O’Keeffe op Ghost Ranch, met het bed. Het andere toont de weg naar Ghost Ranch, met wolken die je alleen daar ziet en die zo overweldigend zijn dat je vreest dat ze op je hoofd vallen.
Vlees en fictie: BARBÉ speelt op twee borden tegelijk
Wat me raakt, meer nog dan het organische, is hoe ver Kothe die logica doortrekt tot buiten het lichaam. Keramikraster 1 is – zoals de titel reeds doet vermoeden – een rasterwerk van ongeglazuurde, keramische tegels, met sporen van oliepastel en siliconen, gevat in een ruwe, met de hand geknede rand.
Be My Guest IV (It’s in my nature) bij Coppejans Gallery in Antwerpen
Ik heb me voor deze impressie beperkt tot vier werken. Ik koos voor een (zwart) vierkant als ‘rode’ draad. Een andere bezoeker had evengoed vier heel andere kunnen kiezen, en had dan een heel andere tentoonstelling geschreven. Dat is precies het punt. Niemand controleert hier wat blijft hangen.
Wakker worden met Thucydides
Thucydides wist het al. De sterken doen wat ze kunnen, de zwakken ondergaan wat ze moeten. Die zin hangt nergens in een galerie. Hij zou er perfect passen. Naast de prijslijst.
W/LD W/ND, windvlaag op de campus
Benedicte Goesaert zocht een tentoonstellingsruimte en vond een voormalige universiteitscampus. Op de Rommelaerecampus in Gent, waar ooit bacteriologie en gerechtelijke geneeskunde werden gedoceerd, brengt ze tien kunstenaars samen onder de titel W/LD W/ND. De klinkers zijn al weggewaaid. De rest blijft staan.
Ce matin-là, de ochtend bekent kleur: Christophe Malfliet & Jonas Callaert bij Gallery Sofie Van den Bussche
Twee kunstenaars, twee totaal verschillende stemmen, één gedeelde kleurtaal. In Ce matin-là brengt Sofie Van den Bussche Christophe Malfliet en Jonas Callaert samen in een tentoonstelling waarin figuratie en verstilling elkaar vinden. Malfliet schildert met uitroeptekens, Callaert met komma’s. Wat ontstaat, is geen compromis, maar een verrassend gesprek tussen kleur, vriendschap en herinnering.
Niqui Van Olphen en Kobe van den Hauwe over vijf jaar NQ Gallery
Een galerie die naar buiten moet om publiek te vinden: tekenend voor deze tijd. Met Five Corners Up trekt NQ Gallery Antwerpen de stad in. Kunst wacht niet langer tot iemand binnenkomt. Ze gaat gewoon zelf op wandel.
Wie heeft de kunstenaar nog nodig?
En misschien is dat uiteindelijk helemaal geen nieuwe opdracht voor de kunstenaar. Misschien is het de oudste die er bestaat: goed genoeg kijken naar de wereld om iets te ontdekken waarvan je vindt dat een ander er ook naar moet kijken.
Sean Crossley schildert politieke taal
Liberalisme, ontstaan in de Verlichting, is een ideologie die vrijheid en emancipatie centraliseert. Sean Crossley’s tentoonstelling gebruikt politieke logo’s in schilderijen die herkenning en abstractie combineren, waardoor een voortdurende onderhandeling ontstaat. De werken vragen om langzame reflectie, en verkennen de complexiteit van politieke beelden en hun onderlinge relaties.
d_JEANNOEL: ‘Ik maak foto’s zonder camera’
Ik stond eerst in de galerij in de Wolstraat. Een kleine vergissing, maar wel eentje die ervoor zorgde dat ik met een stadsfiets snel richting Eilandje moest, waar d_Jeannoel - Dimitri Van Zeebroeck - volop in de weer was met de voorbereiding van zijn tentoonstelling....
Er is te veel kunst. Gelukkig maar.
Het echte probleem is niet dat er te veel kunst is. Het probleem is dat wij denken dat we alles moeten zien. We willen de kunstenaar kennen, de tentoonstelling bezoeken, de catalogus lezen, de Instagram-post liken en liefst ook nog een mening hebben. Een mening vóór het dessert, want straks begint de volgende vernissage.
Brieven aan … het laatste woord
Twaalf brieven, twaalf maanden, één denkbeeldige jonge kunstliefhebber die nooit heeft teruggeschreven. In deze laatste brief van de reeks neemt Kunstflaneur afscheid: geen certificaat, geen kunstkenner-status, wel de blijvende geruststelling dat kijken nooit klaar is. Met de volledige route terug naar alle elf voorgaande brieven.
Kijken naar wat je niet mag hebben
emand vraagt mij wat ik van het werk vind. Ik zeg dat het me aan Bonnard doet denken, met een vleugje Rousseau, en de dromerige naïviteit van iemand die nooit een hypotheek heeft moeten afsluiten. Hij knikt tevreden. Ik had evengoed iets kunnen verzinnen met Chagall erin.
Slapen als de zon
Een impressie bij Dormir comme le soleil, Adrien Vescovi, Centre de la Vieille Charité, Marseille Ik zit in de schaduw van de bomen buiten de Vieille Charité, kombucha met vijgensmaak binnen handbereik, brochure opengeslagen op mijn schoot. In die houding, half...