Meest recent
Pianos. De piano heeft niet gedronken (of toch?)
Ik heb Pianos niet gezien. Ik ken de zeven werken van Muller Van Severen alleen van de foto’s van fotograaf Frederik Vercruysse. Tim Van Laere toont ze in Rome, hun tweede solotentoonstelling in de galerie, van 14 november tot 6 februari.
Maar waarom hangen ze het verdomme niet op?
Kunst koesteren zou een reflex moeten zijn. Zoals bloemen op tafel zetten. Zoals een raam openen. Niemand heeft een theorie nodig om een raam open te zetten.
Wie nodig jij uit? Friends with Benefits bij BARBÉ
Normaal gaat het zo: een galerist kiest, een curator selecteert, een museumdirecteur beslist. De kunstenaar wordt gekozen. Hij of zij kiest zelden.
Carlo van Tichelen – kunst is een symbool van verzet
Van Tichelen is een believer. Van technologie, wel te verstaan. “Vermeer zonder zijn camera obscura was nooit Vermeer geweest. De eerste schilders moesten technieken uitvinden, en daarmee verlegden ze grenzen.” Wie alleen herhaalt wat toen gedaan werd, noemt hij een ambachtsman. Geen kunstenaar.
Maar waarom reageren ze verdomme niet?
Dus hoest. Spreek me tegen. Verbeter me. Zeg dat ik overdrijf, dat ik onrechtvaardig ben, dat ik het al jaren mis heb.
Van Hemessen & Vader
Vijf eeuwen lang heette ze “de dochter van”. Nu heet hij “Vader”. “Van Hemessen & Vader” in het Snijders&Rockoxhuis is een tentoonstellingstitel met de kracht van een kleine paleisrevolutie: zonder bloed, met een ampersand.
Maxime Brigou: hoe dichter je komt, hoe minder je ziet
Als West-Vlaming mag je niet stoefen. Eerlijk: ik hoor niet zoveel reacties, of ik geloof ze niet. Kunst beleven is iets eenzaams, net als kunst maken. Zoals zoveel in het leven is dat enorm tegenstrijdig. Ik word soms heel triest van die eenzaamheid. Tegelijk is het het mooiste wat er is: iets zo volledig in je eentje meemaken dat je het aan geen enkele andere ziel kunt uitleggen.
Hello, paper
Ergens in de herfst van 2046, op een plek die we nog niet hebben vastgelegd, heb ik een afspraak met Jae Ko. De vragen liggen al klaar. Zij zal mij vragen of ik nog schrijf, en ik zal haar vragen of ze nog kunst maakt.
Maar waarom verkopen ze verdomme niet?
Een kunstenaar hoeft geen verkoper in maatpak te worden, maar moet wel kunnen uitleggen waarmee hij bezig is. Hij heeft degelijk beeldmateriaal nodig, een heldere documentatie van zijn oeuvre en een realistische kijk op zijn prijzen.
Soleil Noir: de zon gaat onder in Elsene
Een tentoonstelling over eenzaamheid openen met een volle zaal: het is een paradox die Spilliaert zou hebben gewaardeerd. Hij hield van menigten, op voorwaarde dat hij ze van ver kon zien, vanaf de dijk, ‘s nachts, als ze allang naar huis waren.
Quand le fleuve devient arbre: George De Decker bij Gallery Sofie Van den Bussche
Voor George De Decker begon het idee voor deze expo bij een steen. Het was geen monument en geen grafsteen. Het was een grillig gevormde brok, groen en grauw, met korstmos in de plooien, het soort steen dat je op een wandeling opraapt en thuis op je bureau legt. Daar ligt hij dan, hij zwijgt en geeft inspiratie.
Wanneer de verzamelaar het museum wordt
Venetië heeft altijd iets begrepen van bestendigheid. Paleizen blijven overeind terwijl fortuinen komen en gaan, het water de trappen beklimt en de pracht van gisteren langzaam de patina van de geschiedenis krijgt. De stad is een theater van dingen die blijven...
64 jaar kunstgeschiedenis, opnieuw tot leven gewekt
Mijn tip: duik eens in het vernieuwde OKV-archief. Wie weet welke vergeten kunstenaar, onverwachte tentoonstelling of verrassende gedachte je er tegenkomt.
Impressionistisch licht in Luik (van horen zeggen)
Een bekentenis vooraf. Ik ben nog niet in Luik geweest. Niet voor deze tentoonstelling, althans. Laat ik daarmee beginnen, want een flaneur die liegt over zijn wandeling is geen flaneur maar een reisbureau.
Zwanenzang op een dubbele trap bij Fred&Ferry
Galerie Fred&Ferry sluit op 13 december met de tentoonstelling “Swan Songs,” waarin vijftien kunstenaars hun werken tonen. De tentoonstelling en bijbehorende playlist vormen twee parallelle verhalen over afscheid en betekenis. Galeriehouder Frederik benadrukt dat het sluiten op het hoogtepunt een bewuste keuze is, niet uit wanhoop maar om ruimte te geven aan nieuwe kansen.
Maar waarom kopen ze verdomme niet?
We hebben een systeem gebouwd dat uitstekend is in het produceren van kunstenaars, tentoonstellingen, beelden, openingen, beurzen en content, maar veel minder goed in het vinden van mensen die al die productie daadwerkelijk willen bezitten
Niet te koop, vanaf drieduizend euro: Kendell Geers bij KUBE gallery
Kendell Geers’ tentoonstelling “The Weight of History” in KUBE Gallery benadrukt de crisis van het kunstsysteem. Geers pleit voor het weigeren van de markt als de ultieme avant-garde daad. Hij onderzoekt tegenstrijdigheden binnen dit systeem en toont aan dat zelfs tegenstrijdige posities onontkoombaar verbonden zijn met de gevestigde structuur van de kunstmarkt.
Jackson Pollock had mijn verf niet
Het begint, zoals zoveel in Vlaanderen, aan de keukentafel. Een huisschilder leest in de krant over een Amerikaan die verf op een doek laat druipen en daar miljoenen voor krijgt, terwijl hijzelf gevels en plinten doet voor zeventig frank per uur. De vader maakt zich kwaad. De zoon, tien of elf jaar oud, zwijgt en denkt iets wat hij pas decennia later hardop zal zeggen: “Dat kan ik ook. Maar beter.”
Niet picknicken in het paradijs
Curator Sam Steverlynck kreeg carte blanche in een Antwerps herenhuis uit 1912 en bracht er elf kunstenaars samen rond de Jardin d’hiver, die vriendelijke uitvinding waarmee de burgerij de tropen in huis haalde zonder er zelf heen te moeten.
Zeven jaar sanatorium, honderd jaar kunstgeschiedenis
Hans Castorp is terug. Niet uit Davos, waar Thomas Mann hem aan het einde van De Toverberg achterliet, maar in de Lakenhal in Herentals, uit een fictief kunstenaarsarchief dat Marc van Campenhout met zichtbaar plezier uit de grond heeft gestampt.
De schoonheid van vijf sterren
Kunstkritiek begint waar de meting ophoudt.
I slept on the roof
Twee beelden uit dat reisdagboek hangen hier in een ander formaat. Het ene toont de slaapkamer van O’Keeffe op Ghost Ranch, met het bed. Het andere toont de weg naar Ghost Ranch, met wolken die je alleen daar ziet en die zo overweldigend zijn dat je vreest dat ze op je hoofd vallen.
Vlees en fictie: BARBÉ speelt op twee borden tegelijk
Wat me raakt, meer nog dan het organische, is hoe ver Kothe die logica doortrekt tot buiten het lichaam. Keramikraster 1 is – zoals de titel reeds doet vermoeden – een rasterwerk van ongeglazuurde, keramische tegels, met sporen van oliepastel en siliconen, gevat in een ruwe, met de hand geknede rand.
Be My Guest IV (It’s in my nature) bij Coppejans Gallery in Antwerpen
Ik heb me voor deze impressie beperkt tot vier werken. Ik koos voor een (zwart) vierkant als ‘rode’ draad. Een andere bezoeker had evengoed vier heel andere kunnen kiezen, en had dan een heel andere tentoonstelling geschreven. Dat is precies het punt. Niemand controleert hier wat blijft hangen.