Meest recent
Vlees en fictie: BARBÉ speelt op twee borden tegelijk
Wat me raakt, meer nog dan het organische, is hoe ver Kothe die logica doortrekt tot buiten het lichaam. Keramikraster 1 is – zoals de titel reeds doet vermoeden – een rasterwerk van ongeglazuurde, keramische tegels, met sporen van oliepastel en siliconen, gevat in een ruwe, met de hand geknede rand.
Be My Guest IV (It’s in my nature) bij Coppejans Gallery in Antwerpen
Ik heb me voor deze impressie beperkt tot vier werken. Ik koos voor een (zwart) vierkant als ‘rode’ draad. Een andere bezoeker had evengoed vier heel andere kunnen kiezen, en had dan een heel andere tentoonstelling geschreven. Dat is precies het punt. Niemand controleert hier wat blijft hangen.
Wakker worden met Thucydides
Thucydides wist het al. De sterken doen wat ze kunnen, de zwakken ondergaan wat ze moeten. Die zin hangt nergens in een galerie. Hij zou er perfect passen. Naast de prijslijst.
W/LD W/ND, windvlaag op de campus
Benedicte Goesaert zocht een tentoonstellingsruimte en vond een voormalige universiteitscampus. Op de Rommelaerecampus in Gent, waar ooit bacteriologie en gerechtelijke geneeskunde werden gedoceerd, brengt ze tien kunstenaars samen onder de titel W/LD W/ND. De klinkers zijn al weggewaaid. De rest blijft staan.
Ce matin-là, de ochtend bekent kleur: Christophe Malfliet & Jonas Callaert bij Gallery Sofie Van den Bussche
Twee kunstenaars, twee totaal verschillende stemmen, één gedeelde kleurtaal. In Ce matin-là brengt Sofie Van den Bussche Christophe Malfliet en Jonas Callaert samen in een tentoonstelling waarin figuratie en verstilling elkaar vinden. Malfliet schildert met uitroeptekens, Callaert met komma’s. Wat ontstaat, is geen compromis, maar een verrassend gesprek tussen kleur, vriendschap en herinnering.
Niqui Van Olphen en Kobe van den Hauwe over vijf jaar NQ Gallery
Een galerie die naar buiten moet om publiek te vinden: tekenend voor deze tijd. Met Five Corners Up trekt NQ Gallery Antwerpen de stad in. Kunst wacht niet langer tot iemand binnenkomt. Ze gaat gewoon zelf op wandel.
Wie heeft de kunstenaar nog nodig?
En misschien is dat uiteindelijk helemaal geen nieuwe opdracht voor de kunstenaar. Misschien is het de oudste die er bestaat: goed genoeg kijken naar de wereld om iets te ontdekken waarvan je vindt dat een ander er ook naar moet kijken.
Sean Crossley schildert politieke taal
Liberalisme, ontstaan in de Verlichting, is een ideologie die vrijheid en emancipatie centraliseert. Sean Crossley’s tentoonstelling gebruikt politieke logo’s in schilderijen die herkenning en abstractie combineren, waardoor een voortdurende onderhandeling ontstaat. De werken vragen om langzame reflectie, en verkennen de complexiteit van politieke beelden en hun onderlinge relaties.
d_JEANNOEL: ‘Ik maak foto’s zonder camera’
Ik stond eerst in de galerij in de Wolstraat. Een kleine vergissing, maar wel eentje die ervoor zorgde dat ik met een stadsfiets snel richting Eilandje moest, waar d_Jeannoel - Dimitri Van Zeebroeck - volop in de weer was met de voorbereiding van zijn tentoonstelling....
Er is te veel kunst. Gelukkig maar.
Het echte probleem is niet dat er te veel kunst is. Het probleem is dat wij denken dat we alles moeten zien. We willen de kunstenaar kennen, de tentoonstelling bezoeken, de catalogus lezen, de Instagram-post liken en liefst ook nog een mening hebben. Een mening vóór het dessert, want straks begint de volgende vernissage.
Brieven aan … het laatste woord
Twaalf brieven, twaalf maanden, één denkbeeldige jonge kunstliefhebber die nooit heeft teruggeschreven. In deze laatste brief van de reeks neemt Kunstflaneur afscheid: geen certificaat, geen kunstkenner-status, wel de blijvende geruststelling dat kijken nooit klaar is. Met de volledige route terug naar alle elf voorgaande brieven.
Kijken naar wat je niet mag hebben
emand vraagt mij wat ik van het werk vind. Ik zeg dat het me aan Bonnard doet denken, met een vleugje Rousseau, en de dromerige naïviteit van iemand die nooit een hypotheek heeft moeten afsluiten. Hij knikt tevreden. Ik had evengoed iets kunnen verzinnen met Chagall erin.
Slapen als de zon
Een impressie bij Dormir comme le soleil, Adrien Vescovi, Centre de la Vieille Charité, Marseille Ik zit in de schaduw van de bomen buiten de Vieille Charité, kombucha met vijgensmaak binnen handbereik, brochure opengeslagen op mijn schoot. In die houding, half...
An SeIen: ik ben gewoon te nieuwsgierig
An Selen wijkt af van traditionele artistieke benaderingen door zich van kant-en-klare materialen te distantiëren en te kiezen voor een zelfontdekkende praktijk met keramiek. Haar werken, vaak voorzien van zorgvuldig gekozen Japanse titels, weerspiegelen een zoektocht naar authenticiteit en verdieping, weg van de oppervlakkigheid van de consumptiemaatschappij.
UNLOCKED. The Art of Possibility
Het eerste wat je ziet is geen kunstwerk. Het is Brussel, beneden liggend, breed en bewolkt, zichtbaar door de glaswand vanop de 32e verdieping van de Belfiustoren.
Institutionele verdwijnkunst.
De Vlaamse overheid heeft in vijf jaar tijd 160 kunstwerken verloren, in totaal bijna 2.500 verdwenen stukken. Het gebrek aan verantwoordelijkheid en overzicht maakt het verdwijnen van kunst vanzelfsprekend. Kunst raakt vergeten, maar de ware kunst ligt in de geruisloze afwezigheid en het ontbreken van een effectief beheersysteem.
Zomerbeelden achter glas
Normaal begint een tentoonstellingsbezoek voor mij met een drempel die ik fysiek overschrijd: een deur, een grindpad, een galerijhouder die me wellicht bij naam kent. Hier is de drempel een scrollbar. Geen korte aarzeling voor ik binnenstap.
Pentimenti, brief aan een directeur en een kunstenaar
Lieve Martine, lieve Stephan, De tentoonstelling is bijna voorbij. Nog tot 23 augustus hangen je foto's nog tussen de meesters in het Mauritshuis, in de zalen die Martine liet openstellen. Binnenkort is de zaal weer leeg. Het boek blijft. Ik schrijf jullie deze brief...
UNI bij Annie Gentils Gallery: vier duo’s, twaalf werken
De titel UNI verwijst naar eenheid, maar dan niet als één stem die de rest overstemt. Eenheid betekent hier: iedereen met iedereen in dialoog. Geen enkel werk staat alleen, en toch valt niets samen.
Elf keer kijken: interview met Arnaud Maere bij Rik Rosseels Gallery
Tijdens de opening liep dat behoorlijk uit de hand. Mensen sloegen tot bloedens toe. Maere koos ervoor zelf niet in de zaal te zijn, om niets te sturen. “Kunst kan je gezondheid schaden”, grap ik, en het klopt griezelig letterlijk. Onder een aantal werken zitten nu nog bloedsporen.
The Ordinary Luminous: Erwin Keustermans bij NQ Gallery
De tentoonstelling “The Ordinary Luminous” van Erwin Keustermans in de H.F. Room van NQ Gallery toont een selectie recente tekeningen op papier. De kunstenaar omarmt een spontane en intuïtieve werkwijze, waarbij alledaagse onderwerpen worden verkend. Een bijbehorend boek biedt inzicht in zijn evolutie en de achterliggende gedachten.
Vadim Vosters en de ouroboros van het beeld
Vier jaar geleden schreef ik over Vadim Vosters als de barokke prins van het tweeduister, een man die zijn atelier in een oude Brusselse bioscoop had ondergebracht en zijn schilderijen liever in fakkelschijn dan in spotlicht toonde.
Brieven aan … over het licht dat je meeneemt
In Aarhus liep ik in een kring van gekleurd glas, Your rainbow panorama, samen met naar schatting honderd andere mensen die allemaal exact dezelfde foto namen.
Ik zoek het licht (epiloog): vijftien keer op jacht naar wat kunstenaars al eeuwen proberen te vangen
In vijftien dagen is de schrijver op zoek gegaan naar licht in verschillende locaties, van bierkelders tot kerken en tentoonstellingen. Ondanks tegenslagen en vermoeidheid bleef de zoektocht doorgaan. Uiteindelijk keert hij terug naar het gewone leven, waar licht voornamelijk afkomstig is van zijn laptop.