Van Tichelen is een believer. Van technologie, wel te verstaan. “Vermeer zonder zijn camera obscura was nooit Vermeer geweest. De eerste schilders moesten technieken uitvinden, en daarmee verlegden ze grenzen.” Wie alleen herhaalt wat toen gedaan werd, noemt hij een ambachtsman. Geen kunstenaar.

Dus hoest. Spreek me tegen. Verbeter me. Zeg dat ik overdrijf, dat ik onrechtvaardig ben, dat ik het al jaren mis heb.

Vijf eeuwen lang heette ze “de dochter van”. Nu heet hij “Vader”. “Van Hemessen & Vader” in het Snijders&Rockoxhuis is een tentoonstellingstitel met de kracht van een kleine paleisrevolutie: zonder bloed, met een ampersand.

Als West-Vlaming mag je niet stoefen. Eerlijk: ik hoor niet zoveel reacties, of ik geloof ze niet. Kunst beleven is iets eenzaams, net als kunst maken. Zoals zoveel in het leven is dat enorm tegenstrijdig. Ik word soms heel triest van die eenzaamheid. Tegelijk is het het mooiste wat er is: iets zo volledig in je eentje meemaken dat je het aan geen enkele andere ziel kunt uitleggen.

Ergens in de herfst van 2046, op een plek die we nog niet hebben vastgelegd, heb ik een afspraak met Jae Ko. De vragen liggen al klaar. Zij zal mij vragen of ik nog schrijf, en ik zal haar vragen of ze nog kunst maakt.