In vijftien dagen is de schrijver op zoek gegaan naar licht in verschillende locaties, van bierkelders tot kerken en tentoonstellingen. Ondanks tegenslagen en vermoeidheid bleef de zoektocht doorgaan. Uiteindelijk keert hij terug naar het gewone leven, waar licht voornamelijk afkomstig is van zijn laptop.

Deze zomer volstaat een blik op de kaart van België om dat te bewijzen. Van de deftige lanen van het Middelheim tot de maisvelden rond Watou, van het kunstenparcours àmare in Damme en Ooidonk Art Festival tot de wildernis van LABIOMISTA in Genk: overal duwt beeldende kunst zich de buitenlucht in, tussen bomen, gevels en kasteeltorens door.

Nu, in Duisburg, met het zweet nog op mijn nek van de dertig graden buiten, besef ik dat het zoeken nooit echt stopt; het verandert alleen van vorm, van zwart naar transparant, van noorden naar zuiden, van stad naar stad. Maar op deze ene foto, hoofd in de nek, kijkend naar een cirkel van licht boven me, mag ik het toch nog een keer zeggen, met een knipoog deze keer.

Maar de cirkel is nog niet rond. De route naar huis loopt toch nog langs Duisburg, waar Anish Kapoor en Jaume Plensa op dit moment tentoonstellen, nog geen honderd kilometer van Unna waar dit allemaal begon. Odense sluit het Deense hoofdstuk af, met een zaal zonder schaduw en een zaal vol schaduw die desondanks licht draagt. Wat de cirkel echt sluit, komt nog.

Twee reeksen in de tentoonstelling delen exact hetzelfde uitgangspunt: iemand die iets nog nooit heeft gezien. In Voir la mer filmde Calle de blik van inwoners van Istanboel die, hoewel ze in een stad aan zee woonden, de zee zelf nog nooit hadden gezien. In The Blind uit 1986 het vroegste werk van de hele tentoonstelling, zocht ze mensen op die blind geboren waren, die dus nooit iets hadden gezien, en vroeg hun wat hun beeld van schoonheid was.