Meest recent
Lagen die blijven
Ik zie vergankelijkheid, maar ik weet niet of ik dat zo wil verwoorden. Misschien moeten mensen dat ook niet op die manier zien. Maar dat is wel hoe ik kijk. Ik was me heel sterk bewust van al die beladen betekenissen – de decoratie, de dood, de schoonheid die al op weg is. En ik gaf er dan nog extra lagen aan. Dat is misschien waar mijn werk het eerlijkst is: onbewust.
Dreamtime: so near and yet so far
De tentoonstelling van Marc Schepers in Shoobil Gallery verkent de grens tussen waarneming en dromen, met werken die medische microfoto’s en propagandabeelden combineren. Het is een reflectie op geschiedenis en associatie, waarbij de gelaagdheid van beelden ruimte biedt voor confrontatie, net voor de galerie sluit.
De lege stoel in de Armory
TEFAF New York 2026 vindt plaats van 15 tot 19 mei, terwijl ik de voorkeur (moet geven / geeft aan het Antwerp Art Weekend.
De leugen die waarheid spreekt
De tentoonstelling “A Collection of Lies” van Roeland Tweelinckx in de Rik Rosseels Gallery onderzoekt de grens tussen werkelijkheid en illusie. Het werk roept vragen op over perceptie en vertrouwen in de zintuigen, waarbij de kunstenaar de kijker uitdaagt om te reflecteren op hun eigen interpretaties en verwachtingen van de kunst.
Blauw bloed
De tentoonstelling in het Stedelijk Museum Schiedam verkent het leven en werk van Yves Klein en zijn kunstenaarsfamilie. Het museum belicht de verbinding tussen hun Nederlandse wortels en hun artistieke bijdrage, waarbij de unieke relatie tussen vader Frits, moeder Marie en zoon Yves centraal staat. Rotraut, zijn weduwe, blijft een actieve schakel in hun nalatenschap.
De kunstpelgrim
De Biënnale in Venetië fungeert voor kunstpelgrims als een spirituele reis, vergelijkbaar met bedevaarten naar heilige plaatsen. Ze bereiden zich grondig voor, ervaren kunst als een intense beleving en keren thuis terug met verhalen, foto’s en herinneringen. Uiteindelijk is het één bijzondere werk dat hen raakt en betekenis geeft aan hun ervaring.
Art Expo
Lagen die blijven
Ik zie vergankelijkheid, maar ik weet niet of ik dat zo wil verwoorden. Misschien moeten mensen dat ook niet op die manier zien. Maar dat is wel hoe ik kijk. Ik was me heel sterk bewust van al die beladen betekenissen – de decoratie, de dood, de schoonheid die al op weg is. En ik gaf er dan nog extra lagen aan. Dat is misschien waar mijn werk het eerlijkst is: onbewust.
Dreamtime: so near and yet so far
De tentoonstelling van Marc Schepers in Shoobil Gallery verkent de grens tussen waarneming en dromen, met werken die medische microfoto’s en propagandabeelden combineren. Het is een reflectie op geschiedenis en associatie, waarbij de gelaagdheid van beelden ruimte biedt voor confrontatie, net voor de galerie sluit.
De lege stoel in de Armory
TEFAF New York 2026 vindt plaats van 15 tot 19 mei, terwijl ik de voorkeur (moet geven / geeft aan het Antwerp Art Weekend.
Kunst en zichtbaarheid: samen verhogen we uw impact
Waarom zichtbaarheid essentieel is voor kunstenaars en galeries (en hoe ik kan helpen) In de hedendaagse kunstwereld is zichtbaar zijn geen luxe maar een noodzaak. Kunst mag dan wel spreken zonder woorden, het heeft een publiek nodig om echt tot leven te komen. Of u...
Artist
Marielle Schram, eerlijkheid als methode
Marielle Schram is een kunstenaar die bruist van creativiteit en reflectie. Haar werk, dat brons, schilderen en sculpturen omvat, toont een sterke verbinding met de materie en een organische werkwijze. Terug in Nederland, kijkt ze uit naar haar eerste solotentoonstelling in juni 2026, waarin ze haar artistieke visie wil delen.
Renato Nicolodi: “Ik ben werknemer van mijn werk”
Ik ontmoette Renato Nicolodi voor het eerst bij Axel Vervoordt Gallery, naar aanleiding van Architectura Discordiae, een tentoonstelling die ik nadien beschreef als werk dat de toeschouwer niet toespreekt, maar aanspreekt. Iets in de manier waarop hij toen sprak over...
De stad die niet meer bestaat
Er bestaat een blauw dat alleen aan de Noordzeekust voorkomt. Geen hemelsblauw, geen marineblauw – iets daartussenin, vochtig en scherp tegelijk. (…) En Joël Kermarrec kende het – want hij werd erin geboren, in juli 1939, aan de kust van Oostende.
Art Books
God en Bulgakov in het werk van Bart Ramakers
Bart Ramakers, galerijhouder en kunstenaar, bereidt zich voor op Nightshift Oostende en bespreekt zijn nieuwe boek Ex Tenebris Lux. Dit boek markeert zijn evolutie van 2018 tot 2025, en biedt een optimistische kijk op menselijk contact, schoonheid en de rol van kunst. Ramakers pleit voor het ontdekken van grijstinten in dualistische thema’s.
Waarom elke kunstenaar Ovidius moet lezen
Het boek “Metamorfosen. Ovidius en de kunsten” verkent Ovidius’ invloed op de kunst en zijn visie op verandering en continuïteit. Ovidius’ aandacht voor metamorfose en de ambiguïteit van overgangsmomenten inspireert kunstenaars door de geschiedenis heen. De publicatie verbindt tekst en beeld, en laat Ovidius’ relevantie in hedendaagse discussies herleven.
Pictura: recenseren wanneer je denkt dat je al te veel weet
Het boek “Pictura” van Frieda Van Dun biedt een unieke kijkervaring die uitnodigt tot aandacht en hernieuwde interpretatie. De teksten en beelden werken samen zonder te domineren, wat ruimte laat voor twijfel en reflectie. Het laat de lezer terugkeren, waardoor het geen definitief verhaal biedt, maar een voortdurende artistieke ruimte.
Art Interviews
Lagen die blijven
Ik zie vergankelijkheid, maar ik weet niet of ik dat zo wil verwoorden. Misschien moeten mensen dat ook niet op die manier zien. Maar dat is wel hoe ik kijk. Ik was me heel sterk bewust van al die beladen betekenissen – de decoratie, de dood, de schoonheid die al op weg is. En ik gaf er dan nog extra lagen aan. Dat is misschien waar mijn werk het eerlijkst is: onbewust.
Release the Windhorses!
Een toevallige ontmoeting met Laura de Coninck op het terras van koffiebar NORMO in Antwerpen over haar werk voor Glasstress 2026 — een installatie van glazen zakdoekjes, een vlag van echte tranen en een gereconstrueerde traangeur als biologische oproep tot mededogen, gecureerd door Joanna de Vos en Adriano Berengo.
Marielle Schram, eerlijkheid als methode
Marielle Schram is een kunstenaar die bruist van creativiteit en reflectie. Haar werk, dat brons, schilderen en sculpturen omvat, toont een sterke verbinding met de materie en een organische werkwijze. Terug in Nederland, kijkt ze uit naar haar eerste solotentoonstelling in juni 2026, waarin ze haar artistieke visie wil delen.
Kunstflaneur and the Magnus Resch post
(translated from Dutch by ChatGPT) A reply based on the following statement: https://www.linkedin.com/posts/activity-7428188037966221312-hiyp?utm_source=share&utm_medium=member_desktop&rcm=ACoAAADC39EBiiunbeZ_XKHBXZHO5gSvanDjo90 Dear Magnus, Less than one...
De galerie als sprookjesbos (of: waarom Roodkapje zelden wordt verkocht)
In de kunstwereld heerst een mythe dat het vinden van een galerie vanzelf verkopen oplevert. In werkelijkheid is de galerie geen wondermiddel, maar een samenwerking. Kunstenaars die actief zelf verkopen worden aantrekkelijk voor galeries. Ontdekkingen gebeuren niet in isolatie; aanwezigheid en interactie zijn essentieel voor succes.
Holy Shit (of hoe een canvas in vrije val ging)
De kunstmarkt heeft zichzelf in de verkoop van Dan Colens schilderij “Holy Shit” belachelijk gemaakt, met een prijsdaling van 210.000 euro naar 8.511 euro. Deze drastische correctie weerspiegelt de veranderende waarden in de kunstwereld, waar de nadruk verschuift van ironie naar betekenis, duurzaamheid en engagement. En zo fungeert het werk nu als spiegel voor de hedendaagse verzamelaars en critici.