In deze briefserie richt ik me opnieuw tot jonge kunstliefhebbers als medereiziger, niet als leermeester. Er worden persoonlijke gedachten en herinneringen aan kunst gedeeld, met de nadruk op het belang van geduldig kijken en de diepgang van de kunstervaring. Schrijven over kunst is een manier om deze indrukken te bewaren en te laten rijpen.

Het was het soort avond waarop je je jasje in de auto laat liggen. Warm genoeg om te vergeten dat een Vlaamse zomer ook andere registers beheerst. Goed te Réables lag te glanzen in het avondlicht, de Leie achter de bomen, het gras dat de hitte van de dag nog vasthield, de lucht boven de velden een trage, goudkleurige uitademing.

We spreken elkaar later nog is een cliché dat pijn doet, ja. Niet omdat het onbeleefd is, maar omdat het zo doorzichtig is. Omdat het zegt: ik heb u gewogen en te licht bevonden.

In de Sint-Pietersabdij in Gent is tot 27 september de tentoonstelling “De kunstenaar die detective wilde zijn” van Koen Broucke te zien. Hij onderzoekt de verdwijning van het paneel “De rechtvaardige rechters” van de gebroeders Van Eyck. De expo combineert kunst met een detectiveverhaal, waarbij een diepere zoektocht naar rechtvaardigheid centraal staat.

Het is 34 graden en ik ga naar een museum.

Niet omdat er een tentoonstelling is die ik absoluut moet zien. Niet omdat de kunstwereld op mij wacht. Maar omdat het KMSKA een airconditioning heeft, en mijn appartement niet.