Wat me raakt, meer nog dan het organische, is hoe ver Kothe die logica doortrekt tot buiten het lichaam. Keramikraster 1 is – zoals de titel reeds doet vermoeden – een rasterwerk van ongeglazuurde, keramische tegels, met sporen van oliepastel en siliconen, gevat in een ruwe, met de hand geknede rand.

Ik heb me voor deze impressie beperkt tot vier werken. Ik koos voor een (zwart) vierkant als ‘rode’ draad. Een andere bezoeker had evengoed vier heel andere kunnen kiezen, en had dan een heel andere tentoonstelling geschreven. Dat is precies het punt. Niemand controleert hier wat blijft hangen.

Thucydides wist het al. De sterken doen wat ze kunnen, de zwakken ondergaan wat ze moeten. Die zin hangt nergens in een galerie. Hij zou er perfect passen. Naast de prijslijst.

Benedicte Goesaert zocht een tentoonstellingsruimte en vond een voormalige universiteitscampus. Op de Rommelaerecampus in Gent, waar ooit bacteriologie en gerechtelijke geneeskunde werden gedoceerd, brengt ze tien kunstenaars samen onder de titel W/LD W/ND. De klinkers zijn al weggewaaid. De rest blijft staan.

Twee kunstenaars, twee totaal verschillende stemmen, één gedeelde kleurtaal. In Ce matin-là brengt Sofie Van den Bussche Christophe Malfliet en Jonas Callaert samen in een tentoonstelling waarin figuratie en verstilling elkaar vinden. Malfliet schildert met uitroeptekens, Callaert met komma’s. Wat ontstaat, is geen compromis, maar een verrassend gesprek tussen kleur, vriendschap en herinnering.