Meest recent
Vadim Vosters en de ouroboros van het beeld
Vier jaar geleden schreef ik over Vadim Vosters als de barokke prins van het tweeduister, een man die zijn atelier in een oude Brusselse bioscoop had ondergebracht en zijn schilderijen liever in fakkelschijn dan in spotlicht toonde.
Brieven aan … over het licht dat je meeneemt
In Aarhus liep ik in een kring van gekleurd glas, Your rainbow panorama, samen met naar schatting honderd andere mensen die allemaal exact dezelfde foto namen.
Ik zoek het licht (epiloog): vijftien keer op jacht naar wat kunstenaars al eeuwen proberen te vangen
In vijftien dagen is de schrijver op zoek gegaan naar licht in verschillende locaties, van bierkelders tot kerken en tentoonstellingen. Ondanks tegenslagen en vermoeidheid bleef de zoektocht doorgaan. Uiteindelijk keert hij terug naar het gewone leven, waar licht voornamelijk afkomstig is van zijn laptop.
Verveling bestaat niet in de kunstwereld
Deze zomer volstaat een blik op de kaart van België om dat te bewijzen. Van de deftige lanen van het Middelheim tot de maisvelden rond Watou, van het kunstenparcours àmare in Damme en Ooidonk Art Festival tot de wildernis van LABIOMISTA in Genk: overal duwt beeldende kunst zich de buitenlucht in, tussen bomen, gevels en kasteeltorens door.
Ik zoek het licht (15): Duisburg, waar de cirkel zich sluit
Nu, in Duisburg, met het zweet nog op mijn nek van de dertig graden buiten, besef ik dat het zoeken nooit echt stopt; het verandert alleen van vorm, van zwart naar transparant, van noorden naar zuiden, van stad naar stad. Maar op deze ene foto, hoofd in de nek, kijkend naar een cirkel van licht boven me, mag ik het toch nog een keer zeggen, met een knipoog deze keer.
Ik zoek het licht (14): Geen schaduw in Odense
Maar de cirkel is nog niet rond. De route naar huis loopt toch nog langs Duisburg, waar Anish Kapoor en Jaume Plensa op dit moment tentoonstellen, nog geen honderd kilometer van Unna waar dit allemaal begon. Odense sluit het Deense hoofdstuk af, met een zaal zonder schaduw en een zaal vol schaduw die desondanks licht draagt. Wat de cirkel echt sluit, komt nog.
Art Expo
Verveling bestaat niet in de kunstwereld
Deze zomer volstaat een blik op de kaart van België om dat te bewijzen. Van de deftige lanen van het Middelheim tot de maisvelden rond Watou, van het kunstenparcours àmare in Damme en Ooidonk Art Festival tot de wildernis van LABIOMISTA in Genk: overal duwt beeldende kunst zich de buitenlucht in, tussen bomen, gevels en kasteeltorens door.
Ik zoek het licht (15): Duisburg, waar de cirkel zich sluit
Nu, in Duisburg, met het zweet nog op mijn nek van de dertig graden buiten, besef ik dat het zoeken nooit echt stopt; het verandert alleen van vorm, van zwart naar transparant, van noorden naar zuiden, van stad naar stad. Maar op deze ene foto, hoofd in de nek, kijkend naar een cirkel van licht boven me, mag ik het toch nog een keer zeggen, met een knipoog deze keer.
Ik zoek het licht (6): Naschijnend licht in Carlshütte
Deze zomer reist de auteur door Duitsland, Denemarken en Nederland, op zoek naar de betekenis van licht in de kunst. Van oude gieterijen tot moderne tentoonstellingen, de reis onthult hoe de transformatie van industriële ruimtes kunst en cultuur met elkaar verbindt. Het naschijnende licht in kunstwerken biedt een nieuwe blik op de geschiedenis.
Kunst en zichtbaarheid: samen verhogen we uw impact
Waarom zichtbaarheid essentieel is voor kunstenaars en galeries (en hoe ik kan helpen) In de hedendaagse kunstwereld is zichtbaar zijn geen luxe maar een noodzaak. Kunst mag dan wel spreken zonder woorden, het heeft een publiek nodig om echt tot leven te komen. Of u...
Artist
Koen Vanmechelen: hoop houdt me wakker
Ik geloof altijd in een heropstanding van de wereld. Echt waar. Ik geloof in evolutie. Maar we moeten het trachten te begrijpen en te voorkomen. En daarom is kunst zo belangrijk: in één en hetzelfde werk kun je de constructie en de destructie voelen. Als je dat kunt waarnemen, weet je toch wat je moet doen. Ik snap niet waarom dat niet beter bestudeerd wordt.
Revolutionary Road hangt in een galerie in Antwerpen
Johannes Ulrich Kubiak is een relatief onbekende kunstenaar, maar zijn werk, waaronder het indrukwekkende schilderij “Revolutionary Road,” roept diepere reflectie op over het leven en de dromen die we opgeven. Zijn tentoonstelling “Marginal Benefits” biedt een uitnodiging om het waarom van onze keuzes te overdenken en de subtiele complexiteit van zijn kunst te waarderen.
You Don’t Live Here Anymore
Christopher Hartmann’s tentoonstelling “You Don’t Live Here Anymore” in GNYP Gallery Antwerpen belicht het thema afwezigheid en aanwezigheid door het gebruik van stof in zijn schilderijen. Zijn werk, gekenmerkt door geduld en technische precisie, nodigt de kijker uit om betekenis te geven aan wat er niet meer is, en herdefinieert de relatie tot kunst.
Art Books
Rinus Van de Velde – Ik wil niet met mezelf samenvallen
Rinus Van de Velde’s A Fictional Autobiography II is een experimentele combinatie van beeld en tekst die de identiteit van de kunstenaar verbeeldt als een constant veranderend verhaal. Het boek is fragmentarisch, biedt geen chronologische biografie, maar onderzoekt de gelaagdheid van fictie en werkelijkheid binnen zijn artistieke praktijk.
God en Bulgakov in het werk van Bart Ramakers
Bart Ramakers, galerijhouder en kunstenaar, bereidt zich voor op Nightshift Oostende en bespreekt zijn nieuwe boek Ex Tenebris Lux. Dit boek markeert zijn evolutie van 2018 tot 2025, en biedt een optimistische kijk op menselijk contact, schoonheid en de rol van kunst. Ramakers pleit voor het ontdekken van grijstinten in dualistische thema’s.
Waarom elke kunstenaar Ovidius moet lezen
Het boek “Metamorfosen. Ovidius en de kunsten” verkent Ovidius’ invloed op de kunst en zijn visie op verandering en continuïteit. Ovidius’ aandacht voor metamorfose en de ambiguïteit van overgangsmomenten inspireert kunstenaars door de geschiedenis heen. De publicatie verbindt tekst en beeld, en laat Ovidius’ relevantie in hedendaagse discussies herleven.
Art Interviews
Vadim Vosters en de ouroboros van het beeld
Vier jaar geleden schreef ik over Vadim Vosters als de barokke prins van het tweeduister, een man die zijn atelier in een oude Brusselse bioscoop had ondergebracht en zijn schilderijen liever in fakkelschijn dan in spotlicht toonde.
Koen Vanmechelen: hoop houdt me wakker
Ik geloof altijd in een heropstanding van de wereld. Echt waar. Ik geloof in evolutie. Maar we moeten het trachten te begrijpen en te voorkomen. En daarom is kunst zo belangrijk: in één en hetzelfde werk kun je de constructie en de destructie voelen. Als je dat kunt waarnemen, weet je toch wat je moet doen. Ik snap niet waarom dat niet beter bestudeerd wordt.
HET BEVEILIGEN VAN KUNST. Een andere blik
Ibrahim Bulut, museum security expert, benadrukt dat beveiliging meer is dan technologie; het vereist organisatorische en menselijke elementen. Hij pleit voor training van personeel en integratie in veiligheidsstrategieën. Bulut stelt dat goede beveiliging de reputatie van musea versterkt en dat samenwerking essentieel is in het steeds complexer wordende risicolandschap.
Dit werk doet iets met me 🤍
De linkpost-kritiek is een nieuwe literaire vorm die, door zijn eenvoud en gebrek aan onderbouwing, sterke impact genereert. Deze korte, emotionele uitspraken lijken meer gezag te hebben dan traditionele recensies. Musea omarmen deze posts omdat ze meer bereik genereren, terwijl diepere analyses steeds minder waardering krijgen.
I am f…ed, criticus tussen woke en Trump
De tekst reflecteert op de rol van de criticus binnen een gepolariseerde samenleving, waar zowel rechts als links kunst en oordeel beheersen. De schrijver pleit voor een eerlijke benadering van kunst, zonder ideologische invloeden, en stelt dat de waarheid soms ongemakkelijk is. De criticus staat tussen twee opdringerige machines, vastbesloten om genuanceerd te blijven.
De triatleet en de flaneur
Antwerp Art Weekend viert zijn twaalfde editie, maar de 88 locaties creëren druk en een gevoel van tekort. De flaneur, vrij en zonder schema, wordt gedwongen tot een haastige aanpak door apps en tijdsdruk. Deze overvloed aan kunst roept verdriet op: voor elke plek die je bezoekt, ontbreken er 87. De waarde van kunst ligt in het weigeren en genieten, niet in het maximaliseren van bezoeken.