De tentoonstelling “Ontwaken in blauw” in het Nederlands Fotomuseum onderzoekt de cyanotypie als zowel een technisch middel als een artistiek medium. Het presenteert blauwdrukken van het eigen gebouw en werken van hedendaagse kunstenaars. De tentoonstelling roept vragen op over het koloniale verleden van cyanotypie en de intentie achter artistieke creaties.

De tentoonstelling “Zingend rood” in het KMSKA verkent de invloed van kleur in de kunst, met nadruk op de samenkomst van rood en blauw. Het werk van Rubens, Ensor, Wouters en Schmalzigaug onthult verschillende emoties en betekenissen van rood, terwijl blauw een subtiele, luisterende rol speelt. Hierdoor ontstaat een complexe dynamiek tussen de kleuren.

In deze column tracht ik de illusie van een ‘nulpunt’ in kunstbeleving te bespreken, beginnend met Calvino’s openingszin. Bezoekers zijn geen wit blad, maar al geladen met oordelen en verwachtingen. Musea en kunstwerken spelen hierop in, waardoor de kijker vaak al in de ervaring is voor de daadwerkelijke ‘begin’.

Roberto Verde, oorspronkelijk Bob en later Robert, heeft een rijk leven geleid dat varieert van architectuur tot de cleanroomindustrie. Na zijn pensionering ontdekte hij de schilderkunst en ontwikkelde hij zijn unieke stijl met een focus op relaties en onvoltooidheid. Zijn recente werken, waaronder de Louise-reeks, verkennen deze thema’s diepgaand.

Marc Goddefroy’s atelier weerspiegelt liefdevolle orde, waar zijn kunst ontstaat vanuit een ‘kairotisch’ proces en aandacht voor het juiste moment. Na het verlaten van het onderwijs, zoekt hij naar een harmonieuze verhouding met tijd en kunst. Zijn werk nodigt uit tot verwondering en biedt een moment van stilstand in een snel bewegende wereld.