Het begint altijd met een lijst.

Niet de lijst van tentoonstellingen die ik wil zien, want die bestaat al weken, samengesteld met de ernst van iemand die een leveroperatie plant. Nee, de andere lijst: wat ik nog moet regelen voor ik vertrek. Laadpalen controleren. Reservaties bevestigen. Nagaan of het Turrell-Skyspace in Aarhus ook écht open is op de dag dat ik er aankom, want met kunst en openingsuren weet je maar nooit, en met James Turrell al helemaal niet: een man die zijn hele carrière heeft gewijd aan het licht, heeft weinig boodschap aan sluitingstijden.

De flaneur met een spreadsheet

Ik vertrek op 18 juli. Tweeduizend driehonderd kilometer, elektrisch, door België, Duitsland, Denemarken, Nederland en terug. Een route langs lichtkunst, beeldhouwwerk en musea die ik al jaren voor me uitschuif zoals een gerecht dat te goed is om nu al op te eten. Unna voor het licht in de diepte. Hamburg omdat Hamburg altijd iets te bieden heeft aan wie niet te snel rijdt. Louisiana omdat Louisiana nu eenmaal Louisiana is: het museum dat zijn eigen landschap heeft opgeslokt en er nog beter van is geworden.

Er is iets komisch aan een kunstflaneur met een spreadsheet. Ik zie het zelf ook wel. De wandelende waarnemer, de man zonder plan, de toevallige ontdekker: zorgvuldig zijn verbruik inschattend bij 120 kilometer per uur met airconditioning aan. Maar zo werkt het in 2026. De flanerie is geen anarchie. Ze is een houding, geen methode. Het verschil is subtiel maar essentieel, en ik houd me er graag aan vast.

Tempo als kompas

Het tempo is het enige kompas. Alleen reizen betekent: stoppen als je wil, doorrijden als het tegenvalt, drie kwartier zitten voor iets wat niemand anders begrijpt. Geen overleg, geen compromis, geen blik van iemand die vriendelijk maar onmiskenbaar aangeeft dat hij eigenlijk wel klaar is. De flaneur heeft geen metgezel nodig. Hij heeft tijd nodig, en de vrijheid om die te verspillen.

Het genot van de tegenslag

Trapholt in Kolding is gesloten voor renovatie tot volgend voorjaar. Dit ontdekte ik nadat ik er al vast op rekende, en het gaf mij een onverwacht genoegen: zelfs de voorbereiding kan je verrassen, al is het dan teleurstellend. Er is iets geruststellend aan een museum dat er niet is. Het bewijst dat de werkelijkheid zich nog niet volledig aan mijn planning heeft onderworpen.

Tot dan

De auto laadt 's nachts. De hotels staan vast. De musea zijn gecheckt, de meeste toch. En het is heet, en er zijn nog columns te schrijven, en de zomer wacht geduldig aan de andere kant van het werk.

Achttien juli. Ik kom eraan.