W/LD W/ND, windvlaag op de campus

Benedicte Goesaert zocht een tentoonstellingsruimte en vond een voormalige universiteitscampus. Op de Rommelaerecampus in Gent, waar ooit bacteriologie en gerechtelijke geneeskunde werden gedoceerd, brengt ze tien kunstenaars samen onder de titel heet W/LD W/ND. De klinkers zijn al weggewaaid. De rest blijft staan.

"Espresso of lungo?"

Dat is de eerste curatoriële keuze van de dag. Ik kies lungo. We zitten in wat haar kantoor wordt. Achter het raam een tuin, binnen een stilte die je in het centrum van Gent niet verwacht. "Je zit hier midden in de stad en het is muisstil," zegt ze. Ze klinkt zelf nog altijd een beetje verbaasd.

Het gebouw is van Louis Cloquet, 1898, dezelfde man die de Oude Post op de Korenmarkt tekende. Neogotiek tot in de deurklinken. Decennialang was het onderdeel van de universiteit. Iedereen kent de Bijloke. Weinigen kennen dit architecturale pareltje.

Ze kwam hier binnen tijdens een rondleiding, zonder verwachtingen. "Ik stapte in de ruimte en dacht: dit was niet wat ik zocht. Maar ik voelde het hier."

Dat het ooit een plek van onderzoek en experiment was, telt voor haar mee. "Misschien wat vergezocht. Maar dat is ook wat ik doe: onderzoeken, verbinden, kennis delen."

Waar vroeger weefsel onder de microscoop lag, ligt nu de blik zelf op de snijtafel. Dat lijkt me een redelijke herbestemming.

(© 2026 . WeDocumentArt . WILD WIND, Benedicte Goesaert)

Geen storm

W/LD W/ND is geen tentoonstelling over wind. Dat zegt ze zelf meteen. "Het is een metafoor. Voor goesting. Voor alive zijn. Shake it up, zuurstof geven."

Ze begon als zelfstandige een maand voor corona. Daarna ging het, in haar woorden, van de ene crisis naar de andere oorlog. Ze voelt de kramp in de kunstwereld. Iedereen speelt op veilig, iedereen rekent. In Zuid-Afrika leerde ze een andere wind kennen. Een wind die losschudt wat vastzit. "Het is geen storm," zegt ze. "Je moet aanwezig zijn in het moment om hem te voelen."

Ik noteer het en denk: dat is ook een goede definitie van kijken.

Ornament zonder misdaad

Het begon in São Paulo. Een bevriende curator, Germano Dushá, stuurde haar naar het atelier van Marina Woisky. Een klein uur tijd, geen plan.

"Ik stap binnen en ik denk: wow. Niet omdat het mooi was. Omdat er niets was waarmee ik het kon vergelijken."

Ze dacht daarbij onmiddellijk aan Adolf Loos. Ornament und Verbrechen. Het modernisme dat alles afkrabde: lijsten, zuilen, krullen. Goesaert groeide op met minimalisme en een affiniteit met wat eerder ingetogen tot essentie was herleid.  En daar stond ze dan, in een atelier vol barok, motieven uit oude culturen, paarden uit tien tijdperken.

Woisky vertrekt van foto's van artefacten en ornamenten. Ze brengt ze over op textiel en blaast ze op tot sculptuur. Het resultaat is plat en bol tegelijk. Goesaert vergelijkt het met strips: een figuurtje wordt platgewalst en staat in het volgende prentje weer rechtop.

Het mooiste detail krijg ik er gratis bij. Het centrale medaillon, dat cultureel moeilijk thuis te brengen is, komt van een chocoladedoos.

Woisky vertelt dat soort dingen liever niet. "Ze onderzoekt alles," zegt Goesaert, "maar ze vertelt er zo weinig mogelijk over. Als je het echt wilt weten, begin je een onderzoek. Of een gesprek."

In een tijd waarin elk kunstwerk zijn eigen making-of op Instagram krijgt, is zwijgen bijna een daad van verzet.

Worst date ever

In het hart van de tentoonstelling staan wanden van ruwe populier. Geen galerie, geen beurs. Je stapt er letterlijk binnen. Een mini-expo in de expo, voor Zhang Yunyao.

Grafiet op vilt. Monnikenwerk, zegt Goesaert, en dat is geen beeldspraak. Het wit is niet ingekleurd maar uitgespaard.

De reeks opent met Defender of Time is Right Ahead, naar een bewegend beeld in de publieke ruimte vlak bij zijn atelier in Parijs. Een bewegende kloksculptuur uit de jaren zeventig: elk uur komen de figuurtjes in actie. Wie kijkt er nog naar? Zhang wel. In The Lingering Nightmare No. 1 spiegelen twee skeletten elkaar, gevangen in zwarte spiralen die kronkelen als een slang. Anatomieles en bezwering tegelijk.

Zhang kijkt naar de Gliederpuppen, de eerste beweegbare houten poppen met vingertjes en gewrichtjes. Eén ligt in het Prado, een ander in Berlijn. Van daar trekt hij een lijn naar de humanoïde robot. "Hij vindt het zo raar," zegt Goesaert, "dat we robotica pas geslaagd vinden als we het verschil met een mens niet meer zien. Stel je voor: je zit op restaurant, je denkt dat je een afspraak hebt, en het blijkt een robot."

"Worst date ever," zeg ik.

Ze lacht. Het is de titel van zijn reeks niet, maar het had gekund. De reeks heet The Lingering Nightmare. Het meest persoonlijke werk van Zhang toont, heel subtiel, de longen van zijn vader. Begin 2020 zaten Zhang en Goesaert samen in Gent. Ze spraken over wat er in China gebeurde. Twee weken later belde hij: de grenzen waren dicht. Hij strandde in Parijs. Zijn vader stierf aan de andere kant van de wereld.

Twee meter verder hangt E/ up date van Esther Kläs, monoprint en oliestick op papier. Boven staat DATE, onder UPDATE. Daartussen twee bogen, een zwarte en een groene, die bijna een cirkel vormen. Bijna. Het gebaar is snel, de sporen van de hand blijven zichtbaar, en toch hangt het werk er verstild bij. Technologie of verliefdheid? Kläs beslist het niet. De tentoonstelling beslist het wel: dit is een expo met een running gag.

Mag ik even?

Chiara Angelica Gandini maakte twee textielwerken in de ateliers van Luigi Bevilacqua in Venetië. Fluweel, met de hand geweven op achttiende-eeuwse getouwen. Ze vertrok van de oude handelsroute tussen Vlaanderen en Venetië en weefde er metalen kettingen doorheen.

Het licht glijdt over het fluweel. Ik denk aan het tafelkleed van mijn grootmoeder.

"Mag ik even aanraken?"

Aarzeling, maar liever niet. Nee.

Het concept is eenvoudig en scherp. "Meestal is het metaal de drager," zegt Goesaert. "Hier is het de zachte stof die het metaal vasthoudt." Textiel, het huiselijke, het vrouwelijke, houdt het metaal in bedwang. Gandini koos bewust niet voor de Fashion Week maar voor de previewweek van de Biënnale van Venetië, onder het label Haus Nuller, in een presentatie gecureerd door Formafantasma.

Een paar meter verder staat de Alucast Chair van Bram Vanderbeke. Gegoten aluminium, bewerkt tot het licht erop danst. Hier mag je wel gaan zitten.

Over Re-Rom en Monumento

Re-Rom is de nieuwe naam voor de historische Rommelaerecampus van de Universiteit Gent, in 1898 in neogotische stijl ontworpen door ingenieur-architect Louis Cloquet. Waar vroeger onderzoek en onderwijs plaatsvonden, geeft Monumento de site de komende jaren een tijdelijke nieuwe invulling. De organisatie uit Antwerpen beheert en activeert het gebouw en maakt er een plek van waar cultuur, ondernemerschap, ontmoeting en maatschappelijke initiatieven elkaar versterken, met respect voor de geschiedenis van de campus.

W/LD W/ND is de eerste kunsttentoonstelling op de site. Monumento steunt ze als partner.

Steen, aarde, autolak

Sybren Vanoverberghe fotografeert tempelstenen in Egypte en Jordanië, vergroot een detail tot abstractie en liet het afwerken door een atelier dat normaal auto's lakt. Ruwe steen, gladde huid. In Rock Formation III zie je geen tempel meer maar een geologische taart: roze, oranje en crème in zachte lagen, zo gestileerd dat je aan stof denkt. Is dit landschap, geschiedenis of textiel? Hij antwoordt niet. Dit najaar lanceert hij op Paris Photo een boek van 450 pagina's. Hij hangt vlak bij Woisky. Allebei vertrekken ze van foto's. Allebei willen ze materie.

Tegenover Woisky's barok staat N. Dash. Adobe, aarde, textiel. De barsten die bij het drogen ontstaan zijn geen fout maar een tekening. Waar Woisky zingt, fluistert Dash. Het klinkt allebei even luid.

Maxime Brigou maakte een werk op maat van de ruimte: ruwe materialen in houten frames die als schilderijlijst fungeren. Ze werkt vanuit herinneringen, echte, vervormde of verzonnen, en bouwt ze op uit fragmenten, zoals het geheugen zelf. Het stalen frame knipoogt naar haar opleiding in de klassieke schilderkunst. Loop eromheen en het beeld verandert bij elke stap.

Erika Verzutti hangt er met Thunderbolt, een beschilderde bronzen wandsculptuur. Ze dook daarvoor in de manier waarop kunstenaars eeuwenlang onweer en wind hebben verbeeld. Nu hangt de bliksem in brons aan de muur. Eindelijk stil. De wind heeft dus toch nog gezelschap gekregen van het onweer.

En dan Jack Whitten. Celestial Navigation 'E', 1989. Het historische anker, en de enige kunstenaar die niet meer leeft. Goesaert werkte met hem in haar jaren bij Zeno X. Sumi-inkt, acryl, pastel en potlood op rijstpapier, nauwelijks 37 centimeter hoog. Witte vlekken spatten als sterren over een zwarte werveling, een geel veld drijft erdoorheen. Whitten behandelde verf als materie die je giet, snijdt en opbouwt. Hier voel je nog de hand die dat deed. Op 30 september opent Hauser & Wirth in Los Angeles Jack Whitten: The Numinous. Klein werk, grote agenda. Een werk op papier over de kosmos, in een gebouw waar ze ooit bacteriën telden. Van het oneindig kleine naar het oneindig grote, in één trap.

Laat een ding zijn wat het is

"Het curatoriële en het artistieke primeren. Maar kopen is zeker niet verboden," lacht Goesaert. Na het openingsweekend is de tentoonstelling enkel op afspraak te bezichtigen.

Aan het einde, bij Woisky, zegt ze iets dat eigenlijk over de hele tentoonstelling gaat.

"Misschien is het ook oké dat we niet alles weten. Dat we niet alles kunnen uitleggen. Laat een ding soms gewoon zijn wat het is."

W/LD W/ND loopt van 25 september tot 25 oktober 2026 in Re-Rom, Campus Rommelaere, Jozef Kluyskensstraat 29, Gent.
Openingsweekend publiek toegankelijk op 25, 26 en 27 september, daarna op afspraak.
Inschrijven via  website www.benedictegoesaert.com / instagram benedicte.goesaert of via deze link 

---

Interview op Pompidou (Radio Klara)