Plekken hebben de kracht om herinneringen levendig te houden, ons terug te voeren naar waar onze verhalen ooit begonnen. Voor curator Benedicte Goesaert is Gent zo’n magische stad, doordrenkt van universiteits-herinneringen en blijvende inspiratie. In haar tentoonstelling Based in Ghent. A Personal Conversation aan de Bijlokekaai brengt ze de artistieke wereld van toen en nu samen in een subtiele, betekenisvolle dialoog. Hier zijn kunstwerken geen loutere objecten, maar dragers van geschiedenis, verbonden door relaties en reflecties uit het leven.
Verweven Kunstgeschiedenissen: Van oorsprong tot opgroei
De tentoonstelling opent met een indrukwekkende -maar niet in grootte- sculptuur van Berlinde De Bruyckere, Per Benedetto. Dit werk, dat verwijst naar haar tentoonstelling in de Santa Maggiore, belichaamt het thema van zelfopoffering en fysieke worsteling als spirituele reiniging. De figuur worstelt met de natuur, verwijzend naar het verhaal van de heilige Benedictus, die zijn lichaam pijnigde om zijn ziel te helen. Deze sculptuur symboliseert niet alleen lijden maar ook transformatie: het diepe verlangen om via lichamelijke offers geestelijke verlichting te vinden. Het rauwe, kwetsbare materiaalgebruik verleent het werk een intense lichamelijke aanwezigheid, die in de intieme ruimte van dit gebouw een stille, bijna religieuze kracht uitstraalt. Goesaert presenteert dit stuk op een manier die de dialoog tussen kunst en architectuur subtiel versterkt, en bezoekers uitnodigt om de ruimte met andere ogen te ervaren.
Dirk Braeckmans fotografische werken bieden een introverte tegenhanger, maar zijn minstens even krachtig. Zijn beelden, vaak herkenbaar door hun grijstinten en somber licht, nodigen uit tot een trage, contemplatieve blik. Braeckman speelt met texturen, structuren en het spel van licht en schaduw, waarbij zijn zorgvuldige techniek tot uiting komt. De foto’s lijken op het eerste gezicht abstract, maar suggereren een rijkdom aan onuitgesproken verhalen. Het is alsof hij ruimte en tijd in zijn werken laat bevriezen en ze vangt in een stilte die tegelijk vertrouwd en verontrustend is. “Ik wil dat mijn beelden aanvoelen als een herinnering,” zegt Braeckman. Die subtiliteit, dat spel met het onzegbare, past perfect in de context van de tentoonstelling, waar elke blik een nieuw detail onthult en elke reflectie een nieuwe interpretatie biedt.
Generaties in dialoog: eigentijdse meesters en jong talent
De tentoonstelling viert de kracht van verschillende generaties die samenkomen. Peter Buggenhouts assemblages bestaan uit onconventionele materialen zoals krantenpapier, dierenhuiden en was. Zijn werken roepen vragen op over vergankelijkheid en schoonheid, over waarom we ons aangetrokken voelen tot wat we doorgaans als afval beschouwen. De kunstenaar legt de complexiteit van het bestaan bloot door materialen die als waardeloos worden gezien nieuw leven in te blazen. “Als mens denken we talig, en wanneer iets niet te definiëren valt, raken we verward,” legt Buggenhout uit. Zijn kunst daagt de toeschouwer uit om het onbekende te omarmen en geraakt te worden door het mysterie van het onuitgesprokene.
Tegenover Buggenhouts fysieke en ruwe esthetiek staat de verfrissend visuele rust van Sybren Vanoverberghe. Zijn minimalistische fotografische werken zijn geïnspireerd door zijn reizen naar Iran, waar het contrast tussen traditie en moderniteit hem diep raakte. De eenvoud van zijn beelden – een zacht berglandschap of een minimale lijn die een horizon suggereert – verbergt een diepe gelaagdheid. Vanoverberghe nodigt ons uit om stil te staan, naar binnen te kijken en te reflecteren op hoe onze blik de wereld vormt. Zijn werken zijn verstilde momenten van rust in een dynamische wereld en nodigen uit tot contemplatie.
Bram Vanderbeke verkent dan weer de grens tussen design en autonome kunst. Zijn sculpturen, vaak uitgevoerd in aluminium, creëren een fascinerend spel van licht en schaduw. Een van zijn meest opvallende werken is een ingewikkeld netwerk van lijnen en vormen, dat bijna lijkt te dansen in het natuurlijke licht van de ruimte. De sculpturen ogen gewichtloos, alsof ze elk moment zouden kunnen wegzweven, maar zijn tegelijkertijd monumentaal in hun fysieke aanwezigheid. Vanderbeke nodigt ons uit om ruimte op een nieuwe manier te ervaren, balancerend tussen het visuele en het tastbare.
Het Verhaal van Kunstenaars en Materiaal
Een bijzondere ontdekking voor mij is het textielwerk van Marie Mees. Deze kunstenaar, die lang docent was in textielkunst, heeft zich de laatste jaren volledig aan haar artistieke praktijk gewijd. Haar werken zijn poëtische reflecties op tijd, traditie en het leven. Ze creëert handgemaakte vormen en delicate structuren die verwijzen naar oude ambachten, maar ook een nieuwe, moderne gevoeligheid uitstralen. De kleuren zijn subtiel en lijken bijna te ademen, wat een eigen levendigheid aan het werk geeft. Mees’ werken belichamen duurzaamheid en de kracht van traditie in een constant veranderende wereld.
Tegenover deze ingetogen subtiliteit staan de levendige schilderijen van Philippe Van Snick. De kunstenaar verbindt het rationele en het organische in zijn kleuronderzoeken. Zijn systeem van tien kleuren – met zwart voor de nacht en lichtblauw voor de dag – lijkt eenvoudig, maar vormt een diepe reflectie op de cyclische aard van tijd en het universum. Zijn werk, dat vaak een horizon suggereert, is een visuele meditatie over balans en harmonie, waarbij het contrast tussen strakke lijnen en vloeiende kleurvelden uitnodigt tot overdenking van de wisselwerking tussen orde en chaos.
Het persoonlijke verweven met het professionele
Naast de tentoongestelde werken speelt Benedicte Goesaert zelf een cruciale rol in het verhaal van deze tentoonstelling. Haar connecties met de kunstenaars zijn niet alleen professioneel, maar ook diep persoonlijk. Ze herinnert zich haar eerste ontmoeting met Berlinde De Bruyckere als student, een ervaring die een blijvende indruk heeft achtergelaten. Haar samenwerking met Dirk Braeckman groeide uit een gedeelde fascinatie voor het stille en het tijdloze. Haar band met jongere kunstenaars zoals Sybren Vanoverberghe ontstond uit toevallige ontmoetingen die uitgroeiden tot nieuwe vriendschappen.
Goesaert bekleedt verschillende rollen in de kunstwereld: als curator, adviseur voor nalatenschappen, en begeleider van verzamelaars. Ze werkt met toewijding aan de Estate Philippe Van Snick en benadert elk kunstwerk met zorg en respect. “Het gaat om kunst én leven,” benadrukt Goesaert. “Het ene kan niet zonder het andere.” Haar persoonlijke toewijding is voelbaar in elke ruimte, elke zorgvuldig gecomponeerde opstelling.
De tentoonstelling Based in Ghent. A Personal Conversation is méér dan een verzameling kunstwerken. Het is een viering van verbindingen: tussen kunstenaars en curatoren, tussen generaties, en tussen kunst en het dagelijks leven. Gent fungeert als een stille getuige van al deze verhalen, een stad die kunst en leven op unieke wijze verweeft. Dankzij Goesaerts visie is deze plek een levend museum, waarin herinneringen gekoesterd worden en de toekomst van kunst vorm krijgt. Het is niet alleen een visuele ervaring, maar ook een filosofische reis door tijd, kunst en leven.
Geïnteresseerden kunnen nog inschrijven voor een bezoek via deze link of op afspraak 13 & 14 november.
Ontdek meer van Kunstflaneur.be
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.