De tuin van de slaapwandelaar: Makiko Furuichi in Gent

Er zijn plekken die zich enkel openbaren aan wie bereid is te vertragen. Plekken die zich niet laten betreden met het hoofd vol plannen en het lijf vol haast, maar pas opengaan als de adem zakt, als denken zich overgeeft aan kijken. Sleepwalker’s Garden, de eerste Belgische solotentoonstelling van de Japans-Franse kunstenaar Makiko Furuichi, vindt plaats in een verlaten winkelpand in de Gentse Kouterdreef. Een ruimte die elke echo van vroegere commercie uitwist met kleur, textiel, penseel en vorm. Hier ontwaakt een droom, traag, nauwelijks merkbaar, als een dun vlies tussen slaap en dag.

Wat zich ontvouwt, is geen expositie in de klassieke zin. Het is een ontmoeting met iets dat ik bij momenten moeilijk kan benoemen, een wereld op de grens van bestaan en verdwijning. Bevolkt door onbekende wezens die toch niet helemaal vreemd overkomen. Flora, fauna, geest en vorm verstrengelen zich tot beelden die spreken in een andere grammatica. Furuichi schildert geen verhalen. Ze weeft sferen, roept gestalten op zoals herinneringen zich soms plots aanbieden in de schemerzones van de geest.

Tussen het zichtbare en wat zich onttrekt

Wie het werk van Furuichi betreedt, merkt hoe weinig we gewend zijn nog echt te kijken. Haar penseelvoering is licht als een ademhaling, haar kleuren ontstaan bijna vanzelf. Je hebt de indruk dat haar figuren zich niet laten afbeelden, maar zich langzaam tonen vanuit het oppervlak zelf. Net zoals herinneringen kunnen opdoemen in de vlekken van een oud raam.

Ze werkt met aquarel en olieverf, met textiel en klei, maar vooral met dat wat zich ertussen ophoudt. Leegte speelt bij haar geen ondergeschikte rol. Integendeel. In de witte vlakken van haar papier ademt het Japanse begrip ma: ruimte die geen afwezigheid is, maar een geladen stilte. Zoals in muziek de pauze het ritme bepaalt, of in poëzie de witregel het gedicht zijn spanning geeft. In haar keramiek laat Furuichi het glazuur beslissen. Chemie, hitte, toeval. Vorm is voor haar geen doel, maar een dialoog met het onvoorspelbare.

Deze methode is geen techniek, maar een levenshouding. Ze herinnert aan een andere manier van zijn, zoals ook de yōkai dat doen. Geesten en gedaantewisselaars uit de Japanse folklore. Geen goden maar wel een bovennatuurlijke aanwezigheid. Ze duiken op in de marges van haar werk. Vossenogen, plantaardige grimas, dromende wezens. Ze dwingen je tot een andere blik.

Gent als echo van Kanazawa

Het is betekenisvol dat Sleepwalker’s Garden uitgerekend in Gent neerstrijkt. Niet alleen omdat deze stad, met zijn dubbele ritme van traagheid en festiviteit, zich leent tot precies dat soort tussenruimte waarin Furuichi’s werk tot bloei komt. Maar ook omdat Gent zusterstad is van haar geboortestad Kanazawa. Tussen deze twee steden loopt geen toeristische route, maar een draad van affiniteit. Fluisterend, zijdezacht, bijna niet op te merken. En toch voelbaar.

In dialoog met deze stad, haar geschiedenis, haar rituelen, haar verhalen, laat Furuichi nieuwe werken ontstaan. Zo inspireerde de draak op het belfort haar tot een reeks aquarellen. De draak als wachter tussen hemel en aarde, als wezen dat tegelijk waarschuwt en beschermt. Ze zoekt ook de samenwerking op met lokale verenigingen, nodigt de gemeenschap uit op elf juli, midden in het kloppende hart van de Gentse zomer. Deze tentoonstelling wordt geen enclave, maar een resonantieveld. Een tuin die zich opent naar de stad toe en tegelijk inwaarts keert naar iets diepers in onszelf.

De zachte greep van wat zich niet laat verklaren

Wat Sleepwalker’s Garden achterlaat, is geen uitleg, geen vastomlijnd verhaal. Wat het nalaat is een gevoel. Subtiel, blijvend, zoals een geur die plots herinnering opent. Furuichi’s werk grijpt je niet vast, het houdt je vast. Misschien omdat het geen gemakkelijk werk is voor onze westerse ogen. Je kijkt naar haar werk alsof je luistert naar een gedicht in een taal die je onbekend is. De klanken voeren je mee op reis door onbekende woorden. En dat doet Furuichi’s werk ook, maar dan in kleur en beeld.

Over Makiko Furuichi

Makiko Furuichi werd geboren in 1987 in Kanazawa. Ze studeerde schilderkunst aan het Kanazawa College of Art en vervolgde haar opleiding aan de École Supérieure des Beaux-Arts in Nantes. Vandaag woont en werkt ze in Toulon. In 2018 werd haar werk bekroond met de Prijs voor Beeldende Kunst van de Stad Nantes. Sindsdien stelde ze tentoon in onder meer Frac des Pays de la Loire, het Musée National Marc Chagall in Nice en Galerie Les Filles du Calvaire in Parijs. Ze realiseerde verschillende kunstenaarsboeken en publieke opdrachten, waaronder tekeningen voor het Angers-Nantes Opéra en een bewerking van een klok in de Koninklijke Abdij van Fontevraud.

Sleepwalker’s Garden – Tentoonstelling Makiko Furuichi
Kouterdreef 8, Gent
12 juli tot en met 17 augustus 2025
Van woensdag tot zondag, van 13 tot 18u.