(uit het fictieve dagboek van een kunstenaar) “Ik ben verslaafd aan sociale media. Ik geef het toe. Ik kan geen dag zonder mijn smartphone, mijn tablet of mijn laptop. Ik moet altijd op de hoogte zijn van wat er gebeurt in de wereld. En vooral in de kunstwereld. Ik volg honderden kunstenaars op Instagram, TikTok en YouTube. Ik bewonder hun creaties, hun talenten en hun levensstijlen. Ik like, reageer en deel hun posts. Ik doe mee aan hun challenges, hun polls en hun livestreams. Ik voel me verbonden met en geïnspireerd door hen.

Maar er is ook een keerzijde aan mijn socialemediaverslaving. Een donkere kant. Een kant die ik liever niet toegeef. Sociale media hebben mijn manier van kijken naar kunst veranderd. En niet op een goede manier. Ze hebben mijn aandachtsspanne verkort. Ik kan niet meer lang stilstaan bij een kunstwerk. Ik moet snel scrollen, swipen of klikken naar het volgende. Ik heb geen geduld meer om een kunstwerk te bestuderen, te analyseren of te begrijpen. Ik heb geen zin meer om een kunstwerk te voelen, te ervaren of te beleven. Sociale media hebben mijn smaak beïnvloed. Ik kan niet meer objectief oordelen over een kunstwerk.

Als een verslaafde ga ik elk moment van de dag op zoek naar mijn virtuele ‘shot’. Ik laat me leiden door het aantal likes, reacties of views dat een kunstwerk krijgt. Meningen, recensies of trends die ik online zie, worden tot mijn ergernis belangrijker dan mijn eigen esthetisch gevoel. Ik laat me verleiden en misleiden door de filters en effecten die een kunstwerk mooier maken.

Sociale media hebben mijn creativiteit geremd. Ik kan niet meer origineel zijn in mijn eigen kunst. Ik probeer na te doen wat ik online zie. Imitatio wint het telkens weer van aemulatio. Ik probeer te voldoen aan de verwachtingen, normen en regels van de online wereld. Schoonheid en esthetica verdwijnen naar de achtergrond. Ik probeer te imponeren, te shockeren of te provoceren met mijn kunst. Ik weet dat ik niet de enige ben die zo is, dat er veel mensen zijn die net als ik verslaafd zijn aan sociale media. En die net als ik hun manier van kijken naar kunst hebben veranderd.

En dat baart me zorgen. Want wat betekent dat voor de toekomst van de kunst? Zal de kunst nog wel authentiek, origineel en vernieuwend zijn? Of zal de kunst steeds meer eenheidsworst, cliché en commercieel worden? Zal de kunst nog wel een bron van verwondering, emotie en reflectie zijn? Of zal de kunst steeds meer een middel van vermaak, consumptie en zelfs competitie worden? Ik weet het niet. Ik weet alleen dat ik iets moet veranderen. Dat ik mijn socialemediaverslaving moet overwinnen. Dat ik mijn manier van kijken naar kunst moet herstellen. Dat ik mijn kunst van het liken moet loslaten.

En dat begint hier. Met deze column. Die ik niet ga posten op sociale media. Die ik niet ga laten beoordelen door likes, reacties of views. Die ik niet ga laten beïnvloeden door meningen, recensies of trends. Die ik niet ga laten verleiden door filters, effecten of edits. Deze column is alleen voor jou. De lezer. Die ik niet ken. Die ik niet zie. Die ik niet hoor. Maar die ik wel vertrouw. Die ik wel waardeer. Die ik wel respecteer. Ik hoop dat je mijn column leuk vindt. Ik hoop dat je mijn column begrijpt. Ik hoop dat je mijn column voelt. En ik hoop dat je mijn column liket. Maar dan in het echt.