Kunst en klinken: het verfijnde spel van drinken op vernissages

“There is nothing to writing. All you do is sit down at a typewriter and bleed.” ― Ernest Hemingway 

Met deze woorden van Papa in het achterhoofd heb ik besloten om mijn literaire aspiraties wat extra uitdaging te bezorgen en vanaf nu maandelijks een column te publiceren over het reilen en zeilen van de kunstwereld. Waarom? Misschien om mezelf te dwingen een ritme op te bouwen. Om mijn vingers over het klavier te laten glijden en voor mijn ogen een nieuwe compositie tot stand te zien komen. Om onverwachte beelden bij elkaar te sprokkelen, om een glimlacht op het gelaat te toveren of om gewoon … tot rust te komen. Voldoende redenen om te schrijven, hopelijk ook voldoende redenen om te lezen.

Dus vanaf november mag je elke maand een column van de Kunstflaneur verwachten.

De kunstvernissage – een evenement dat een intrigerende mix van kunst, cultuur en, laten we eerlijk zijn, ook gratis drankjes biedt. Als je ooit in een dergelijke omgeving bent geweest, weet je hoe belangrijk het is om een subtiel evenwicht te vinden tussen de liefde voor kunst en de liefde voor een goed glas wijn. Maar wanneer is het eigenlijk het juiste tijdstip om de trekker over te halen op dat champagneglas? Laten we daarom eens de delicate kunst van het drinken op vernissages onder de loep nemen. Een goede analyse begint alvast met de onderverdeling in groepen en hun specifieke geplogenheden. Als observator en frequent deelnemer aan dergelijke events onderscheidde ik vijf verschillende types.

De eerste groep zou ik gemakkelijkheidshalve omschrijven als de Vroegkomers. Deze moedige zielen zijn er steevast op tijd om de allereerste blik op de kunstwerken te werpen. Ze schuifelen in alle rust door de galerie en kunnen niet wachten om hun gedachten over elk schilderij te delen. Voor hen is het drinken nog niet aan de orde. Ze staan erop dat ze eerst ‘de kunst echt begrijpen’ voordat ze zichzelf belonen met een glas.

Het verschil tussen de Vroegkomers en de Strategische Drinkers laat zich vooral in minuten uitdrukken. Ze zijn net op tijd om de kurken te horen knallen, maar ze wachten tot ze een solide ronde kunst hebben verkend voordat ze aan hun glas nippen. Hun mantra: “Eerst de kunst, dan de borrel.”

Je hebt ze ongetwijfeld al vaker ontmoet op vernissages: Ik Houd Het bij Één-types. Deze mensen lijken vastbesloten om hun zelfbeheersing te tonen. Ze nemen één drankje bij aankomst en houden zich daarna sterk, ondanks de verleiding van de goed gevulde wijnbar. Ze zien er overtuigend uit terwijl ze een leeg glas vasthouden en glimlachen, terwijl ze stiekem jaloers zijn op de leden van de volgende groep.

De ‘Wijn als Kunstaccessoire’ Groep: voor hen is het wijnglas een verlengstuk van hun kunstzinnige uiting. Ze lopen rond met een glas in de hand alsof het een schilderspalet is. Ze lijken te denken dat hun keuze voor een bepaalde wijn hun begrip van de kunst verbetert. En laat ons eerlijk zijn. Wie ben ik om dat te betwisten?

Ten slotte zijn er ook de Late Starters. Deze mensen beseffen pas na een uur dat er ook drankjes beschikbaar zijn. Ze gaan er dan met volle overgave voor, alsof ze een marathon aan het inhalen zijn. Ze moeten zichzelf soms inhouden om niet meteen de hele voorraad leeg te drinken. Degas en Monet moeten het afleggen tegen grenache en merlot.

Het echte geheim is dat er geen goed of fout tijdstip is om te drinken tijdens een kunstvernissage. Iedereen heeft zijn eigen unieke benadering, en dat is wat deze evenementen zo boeiend maakt. Dus, waar je ook in dit spectrum past, onthoud dat de kunst en de wijn uiteindelijk samenkomen om een onvergetelijke ervaring te creëren. Drink wijs, bewonder de kunst, en geniet van het samenzijn, want dat is waar het allemaal om draait bij een vernissage – zelfs als je stiekem al je derde glas hebt ingeschonken en de achtegrondmuzak je zachtjes toefluistert: Hermano bebe que la vida es breve.