Vandaag wil ik graag een eerbetoon brengen aan een kunstvorm die zowel bewonderd als bespot wordt: conceptuele kunst. Want laten we eerlijk zijn, wat is er nu boeiender dan kunst die geen enkele vorm van traditionele schoonheid lijkt te bezitten?

In de wereld van conceptuele kunst is alles mogelijk, zelfs het onmogelijke. Waarom zou je een doek beschilderen met verf en penseel als je ook gewoon een leeg canvas kunt ophangen en het bv. Het Universum van Gedachten noemen? Het is duidelijk dat de kunstenaar ons hier wil laten nadenken over de diepe leegte van ons bestaan en hoe alles uiteindelijk betekenisloos is, terwijl hij een knipoog brengt naar het werk van Malevich. Prachtig, toch?

En dan hebben we de beroemde Onzichtbare Sculpturen – een meesterwerk van niets, maar o zo diepzinnig. Hoe ongelooflijk is het om te weten dat je naar een kunstwerk kunt staren en toch niets kunt zien? Het is als poëzie voor de ogen, een dans van de leegte die onze geest uitdaagt om een betekenis te vinden die er waarschijnlijk nooit was.

Conceptuele kunstenaars (en bij uitbreiding hun kunstcritici) lijken een unieke gave te hebben om ons te verbazen met hun vermogen om het alledaagse te verheffen tot het extreem ongrijpbare. Neem bijvoorbeeld het beroemde kunstwerk De fysieke onmogelijkheid van een pen in de geest van iemand die schrijft. Hier zien we een doodnormale pen en een blocnote die ongeduldig wachten op inspiratie, maar dankzij de artistieke kracht van de kunstenaar worden beide voorwerpen getransformeerd tot een symbool van de existentiële vragen die ons allemaal achtervolgen. Ik bedoel, wie heeft ooit gedacht dat je zo intens over een leeg blad kon nadenken?

Laten we eerlijk zijn, conceptuele kunst is een speeltuin voor de verbeelding. Het maakt ons nieuwsgierig, uitgedaagd en soms lichtelijk gefrustreerd en wanhopig. Maar dat is precies het punt, toch? Het confronteert ons met de vraag: “Wat is kunst?” En het antwoord? Wel, dat is aan ons om te bepalen, want net als de conceptuele kunst zelf, is het allemaal subjectief.

Laten we daarom een staande ovatie (of een onzichtbaar standbeeld) geven aan de conceptuele kunstenaars die ons keer op keer uitdagen met hun ogenschijnlijk eenvoudige, maar diep-filosofische meesterwerken. Laten we hun lege doeken bewonderen, hun onzichtbare sculpturen loven en hun alledaagse objecten prijzen als iconen van betekenis(loosheid).

Dus ga eropuit, beste lezers, en omarm de conceptuele kunst met open geest. Want als we iets hebben geleerd van deze kunstvorm, dan is het wel dat soms het meest betekenisvolle in het leven schuilt in het schijnbaar betekenisloze.

Met ironische kunstzinnigheid,

Uw nederige columnschrijver.

Caveat lector: dit is een column en de mening hierboven vertegenwoordigt niet noodzakelijk deze van de schrijver. Dus indien niet gespeend van enig ironisch gevoel, gelieve me dan te vergeven 😉