Collectie Hugo Voeten:één collectie, twee locaties

Gedurende veertig jaar verzamelde ondernemer Hugo Voeten (1940- 2017) meer dan tweeduizend kunstwerken die niet alleen tijd maar ook ruimte overschrijden. De collectie die moderne, hedendaagse en vooral Bulgaarse kunst omvat, bevindt zich zowel in Art Center Hugo Voeten langs het Kempisch kanaal in Herentals, als in de indrukwekkende Beeldentuin Hugo Voeten in Geel. Curator Eveline Heylen legt uit hoe de collectie is ontstaan en gegroeid en vooral hoe ze bewaard wordt na het overlijden van de verzamelaar.

Twee monumentale poorten in cortenstaal scheiden de bezoekers van de meer dan 150 beelden van tientallen kunstenaars verspreid over het domein van vijftien hectare. Op mijn vraag of er onderscheid is tussen de beelden hier en die in Herentals is Eveline Heylen kordaat: één collectie verspreid over twee locaties. In Geel bevinden zich vooral de buitenwerken die Hugo Voeten verzamelde.
Voeten kreeg de kunstmicrobe al op jonge leeftijd te pakken toen hij met zijn moeder in Antwerpen veilinghuizen en antiquariaten bezocht. Het resultaat is een eclectische collectie die zich niet onder één noemer laat onderbrengen. Van modernisten als Permeke en Rops tot jongere kunstenaars als Panamarenko en Delvoye. Maar ook Dumas en Calle ontbreken niet. En vooral veel Bulgaarse namen. Collection Hugo Voeten bevat de grootste verzameling Bulgaarse kunst buiten Bulgarije. Dat is goed te begrijpen wanneer je weet dat naast kunst verzamelen Voeten een verwoed jager was, die daarvoor regelmatig naar Bulgarije afreisde.

Van abdijschuur naar museum
De beeldentuin bevindt zich rondom Villa Hazenhout, een voormalige abdijschuur die oorspronkelijk in de buurt van de Abdij van Tongerlo lag. De schuur onderging een grondige renovatie toen ze omgevormd werd tot een villa die het hele domein overschouwt. Vandaag de dag is de woning een exclusieve B2B-meeting locatie.
Bezoekers krijgen een wandelwijzer mee of kunnen informatie terugvinden via de Erfgoed app. Een noodzaak, want om de wens van de verzamelaar te respecteren en de kunstbeleving te versterken staan er bij de kunstwerken geen namen van kunstenaars of titels van kunstwerken. De collectie wordt ook niet verder uitgebouwd. Ze sloot af bij het overlijden van Hugo Voeten. Wie wandelt door het park, begrijpt meteen de eclectische passie waarmee hij verzamelde. De dravende Horses van Ronald De Winter worden iets verderop aangestaard door een ensemble donkerbruine gelaste beelden van een Afrikaanse dorpse setting door Adam Madebe. Steeds weer gaan de beelden de dialoog aan met elkaar en de omgeving.

Naast beelden ook tuin
Wie langs de indrukwekkende beelden wandelt, mag immers niet vergeten om de verschillende tuinlandschappen te bekijken. In het historisch park geniet de bezoeker van de evergreen of immer groenblijvende tuin van de bekende landschapsarchitect Jacques Wirtz. De verschillende groentinten vormen een prachtig canvas waartegen de beelden aanleunen. Deze tuin gaat naadloos over in de strakkere vormen van het geometrisch park. Taxus en gazons zorgen voor tuinkamers waarin beelden discreet hun schoonheid delen. Wie het wandelparcours volgt dat regelmatig verandert om steeds opnieuw een andere kijk te bieden op natuur en beelden, verruilt de geometrische strakheid voor de open ruimte waarin fauna en flora overheersen. Kunst verdwijnt in het moderne park meer naar de achtergrond waardoor de groenpartijen zelf deze rol overnemen door de aandacht te vestigen op de geometrische vormen van deze zone. In de struweelzone tenslotte, waar struiken tot vijf meter hoogte het beeld bepalen, vallen vooral de taluds op met werken van Ivan Slavov en Emil Popov. De beelden krijgen het gezelschap van merels en mezen die
hun nesten bouwen in de bescherming van de planten.

Rust in beweging
De rust die de beeldentuin uitstraalt, staat in schril contrast met de voortdurende activiteiten waarmee het team aan de slag gaat om de twee locaties met elkaar nog meer in dialoog te laten treden. De plannen voor een fietsroute tussen Herentals en Geel zijn volop in uitwerking, want Eveline Heylen zei het al aan het begin van het gesprek: één collectie, twee locaties.