Voor ik goed en wel een vraag heb gesteld, begint Arnaud Maere enthousiast aan zijn verhaal. Hij werkt op de reeks van elf. Concept eerst, dan een elfvoudige verwerking eromheen. En dan, mooiste zinnetje van het gesprek, laat hij dat concept "eigenlijk los" en gaat hij iets anders doen. Geen dogma, geen keurslijf, maar een rode draad die je kunt laten vieren zonder hem ooit los te laten.

Waarom elf?

Ik vraag het bijna plichtmatig, in de veronderstelling dat het antwoord conceptueel-filosofisch zal zijn. Het is intiemer. Zijn klasnummer. Zijn rugbynummer. Elf letters in zijn naam. Het getal dat, zegt hij, "doorheen mijn leven al een heel grote draad is geweest". Toen zijn kunstpraktijk alle kanten uit dreigde te waaieren, verhief hij die persoonlijke numerologie tot methode.

Sommige reeksen tellen meerdere werken, gedicteerd door een elfvoudige structuur. Andere bestaan simpelweg uit elf edities. Maere maakt daarbij een onderscheid dat bijblijft: unieke maatwerken, waar hij fysiek pauzes moest inlassen tussen de stukken door, en "race"-edities, waarbij het concept gelijklopend blijft en de variatie in het object zelf zit.

Hoe de beelden ontstaan, verklaart hij nuchter. Ze springen op uit het niets. Hij ziet het eindresultaat meteen voor zich en probeert het zo snel mogelijk na te maken, voor het beeld in zijn hoofd vervaagt.

Timeline

Geen enkele lijn op de grote pentekeningen is machinaal uitbesteed. Het is, zegt Maere, pure handenarbeid. Lijn per lijn manueel gearceerd, zo intensief dat hij fysiek af en toe een pauze moest inlassen. De tekeningen worden eerst in potlood opgezet en pas daarna onderverdeeld in kleine facetten.

Bij één werk wijst hij twee gespiegelde zandlopers aan. De bovenste loopt leeg in de onderste, met daaronder de regel: Hair's turning grey, so much left to say. Time's slipping away, till the dreadful day. Op een ander werk staat een drie-puntjes-notatie, zoals bij de Amerikaanse schrijfwijze van een miljoen, gekoppeld aan de woorden Blood, Sweat, Tears: de prijs die mensen betalen voor wat ze willen bereiken.

Hij wil niet sturen wat een werk bij een kijker oproept. "Ik wil het gewoon een soort trigger maken." Op mijn vraag wat mensen er zelf in herkennen, kwam van een omstander een eenvoudig, veelzeggend antwoord: herkenbaarheid.

Verderop hangt een gebarsten spiegel, teruggeplaatst over zijn eigen gebroken spiegelbeeld. Een klein, terloops werk dat des te harder aankomt omdat het niet wordt uitgelegd voor je het zelf ziet.

Een ander werk toont een weegschaal met een zelf uitgevonden letterteken dat tegelijk "in balans" en "uit balans" betekent, de ene arm in evenwicht, de andere niet. Het eerlijkste zelfportret van de namiddag: een kunstenaar die zijn eigen systeem voortdurend bijstelt zonder het ooit volledig te laten kantelen.

De werken kregen bewust een gelijk formaat, geen groot statement. Maere vond het beeld sterker door de witruimte eromheen.

Impact

Bij deze reeks wordt het fysieke engagement collectief. Triptieken met stalen platen, elk met een woord erop: Power, Dreams, Trust, Hope, Ego, Time. Het publiek moet die woorden zelf "invullen", letterlijk, met slagen.

Tijdens de opening liep dat behoorlijk uit de hand. Mensen sloegen tot bloedens toe. Maere koos ervoor zelf niet in de zaal te zijn, om niets te sturen. "Kunst kan je gezondheid schaden", grap ik, en het klopt griezelig letterlijk. Onder een aantal werken zitten nu nog bloedsporen.

Wat bijblijft, is niet de anekdote zelf, maar wat ze zegt over zijn werkwijze. Hij ontwerpt de aanleiding, niet de uitkomst.

Sugar Rush

Deze reeks kreeg in het gesprek een scherpere rand dan de zaaltekst laat vermoeden. De colaflesjes zijn geen symbolische leegte. Er zit een effectieve, onomkeerbaar vermengde dosis suiker en cocaïne in, elk flesje uniek genummerd. De keuze voor Coca-Cola is historisch: beide ingrediënten zaten ooit in het originele recept.

Maere benoemt de hypocrisie met een precisie die de zaaltekst niet verraadt. Iedereen weet dat cocaïne slecht is, "dat is een goed taboe", terwijl suiker "een beetje de subtiele ketting" is waar veel meer mensen dagelijks aan vastzitten, met veel minder maatschappelijke afkeuring.

Wat het werk overeind houdt, is een klein commercieel-conceptueel detail. Kopers krijgen bij hun echtheidscertificaat de volledige, eerlijke tekst mee, met beide stoffen benoemd, niets weggelaten. Precies dat weigeren om het comfortabeler te maken geeft het concept zijn scherpte.

Ichigo Ichie

"One place, one time." Hier voelt de elf-structuur het minst als keurslijf en het meest als vorm van aandacht. Drieëndertig dagen door Japan, samengevat in elf werken, elk gekoppeld aan een locatie en periode.

Elk werk toont een ter plekke nagetekend detail van een muur of reliëf, verzameld blad, en een hanko-handtekening die hij ter plaatse leerde gebruiken, geplaatst in referentie naar de kaart van Japan. Een cirkel geeft de maanstand weer op dat moment. De "verkoopprijs" is letterlijk de optelsom van wat het gezelschap in die dagen spendeerde: in Tokio duurder, op het platteland goedkoper. Waarde, tijd, ruimte en locatie samengebracht in één object.

You & I as Clowns

Deze reeks maakte Maere voor de reizende groepstentoonstelling van curator Joanna De Vos. Verrassend intiem detail: de spiegels achter de houten silhouetten zijn in Italië gekocht, tijdens de allereerste editie van de reizende expo, een reissouvenir dat letterlijk in het materiaal is opgenomen.

Elf naamplaatjes met de uitdrukking voor lachen in elf verschillende talen vervangen de gebruikelijke signatuur van de kunstenaar.

You & I as Clowns (Hebrew), 2024

Slot

Wat blijft, is niet het getal elf zelf, maar de discipline waarmee Maere weigert zijn eigen concepten glad te strijken. Geen enkel werk hier probeert je gerust te stellen. Ze confronteren, letterlijk soms: met een spiegel, met een hamer, met een flesje dat je niet meer kunt openmaken zonder de vraag te stellen wat erin zit.

Bij Rik Rosseels Gallery loop je elf keer een idee binnen. Telkens loop je er iets langzamer weer uit dan je gepland had.

ARNAUD MAERE - TIMELINE
25.07–22.08.2026
Rik Rosseels Gallery, Vlaamsekaai 74–75, 2000 Antwerpen