Festival van Licht en Kunst: Mons en Lumières 2025

Als een stad die haar adem inhoudt tijdens de lange winternachten, ontwaakt Bergen eind januari in een stralende gloed. Mons en Lumières keert terug, niet enkel als een visueel spektakel, maar als een poëtische verkenning van onze plaats tussen aarde en hemel. Acht avonden lang, van 30 januari tot 9 februari, transformeert het historische centrum in een betoverend lichtparcours, waar kunstwerken de grenzen van materie en mystiek verkennen.

Het thema Tussen Aarde en Hemel nodigt uit tot reflectie. Wat betekent het om tussen deze twee polen te bestaan? De Japanse kunstenaar Tadashi Kawamata biedt een subtiel antwoord met zijn installatie Tree Hut in the Park. Vier fragiele boomhutten, zwevend tussen wortels en sterrenhemel, nodigen de bezoeker uit om stil te staan. Niet slechts bij het kunstwerk zelf, maar bij het eeuwenoude verlangen van de mens om op te stijgen, uit de zwaartekracht van het alledaagse.

Een symfonie van licht en schaduw

In samenwerking met UMons en kunstenaar Mike Latona groeit Kawamata’s installatie uit tot een meeslepend samenspel van projecties en natuurlijke vormen. Het licht danst over de boomkruinen van Place du Parc, terwijl de projecties de fragiele band tussen natuur en kosmos versterken. Hier is het licht geen decor, maar een fluisterend medium, dat verhalen vertelt over groei, vergankelijkheid en de oneindigheid boven ons.

Niet enkel Kawamata brengt de stad tot leven. Mycelium in de tuin van Maison Losseau onthult de verborgen netwerken van de natuur: een lichtweefsel dat de ondergrondse verbinding tussen wortels zichtbaar maakt. Luciole, een feeërieke videomapping op de Grand-Place, verbeeldt een vuurvlieg op zoek naar de maan. En op de Rue des Fripiers projecteert het Faux Ciel een surreële sterrenhemel, alsof de stad haar eigen nachtzwerk schept.

Andere installaties zoals Planètes van Pitaya en Stream of Consciousness van Claire Ducene & Christophe Bailleau brengen een dromerige sfeer. De combinatie van licht, geluid en architectuur nodigt uit tot contemplatie en verwondering. De poëtische dimensie van het festival wordt nog versterkt door de samenwerking met de plaatselijke kunstacademies en muziekgezelschappen, die de stad tot een levend kunstwerk maken.

Licht als metafoor: een filosofische beschouwing

Licht is meer dan straling die ons zicht ontsteekt. Het is oorsprong, onthulling en verbinding. Zonder licht geen schaduw, geen vorm, geen kleur. Licht onthult niet alleen de wereld, maar ook onze positie daarin: zoekend, tastend, gevangen in het spel tussen zichtbaar en onzichtbaar.

In de context van Mons en Lumières krijgt het licht een diepere symboliek. Het is de draad die hemel en aarde verbindt, een herinnering aan de kwetsbaarheid van onze planeet. Elk kunstwerk is als een vonk in de nacht, een flits van inzicht te midden van de duisternis. Kawamata’s boomhutten worden zo toevluchtsoorden, plekken van contemplatie, waar het licht ons uitnodigt om niet alleen omhoog, maar ook naar binnen te kijken.

Licht roept ook de herinnering op aan rituelen van samenzijn. Sinds de vroegste tijden verzamelen mensen zich rond vuur en vlammen, niet alleen om warmte, maar ook om verhalen te delen, het onbekende te verkennen en een gevoel van gemeenschap te ervaren. In het hart van Bergen herhaalt zich dat oeroude ritueel, maar nu in de vorm van hedendaagse lichtkunst, waar kunst en spiritualiteit samensmelten.

Een poëtisch stadsdroom

Wat Mons en Lumières zo bijzonder maakt, is de subtiele verweving van de stad zelf met de kunst. De monumentale installaties verkennen de architectuur zonder haar te overheersen. Het licht onthult de gotische lijnen van de Grote Markt, het zachte reliëf van Place Léopold, de verstilde pracht van Maison Losseau.

In deze symfonie van licht wordt Bergen een levend schilderij, een plek waar verleden en heden elkaar in het schijnsel ontmoeten. Het festival nodigt ons uit om te dwalen, te vertragen, te kijken. Om niet enkel te consumeren, maar deel te worden van de poëzie die zich tussen aarde en hemel afspeelt.

Epiloog: een fluistering van licht

Wanneer de laatste installatie zal doven en de stad zich opnieuw hult in haar winterse donkerte, blijft een echo hangen. Het licht verdwijnt, maar het spoor dat het trok in de herinnering blijft bestaan. Want is dat niet de ware essentie van kunst? Niet het moment van de ervaring, maar de gloed die achterblijft, zacht oplichtend in de diepten van het bewustzijn.

Voor meer info kunt u terecht op deze link.