Het klinkt misschien raar om dit uit mijn mond (of beter gezegd: mijn pen) te vernemen, maar wat ooit een weekend is waar ik naar uitkeek, is nu een moment van (keuze)stress geworden. De nieuwe folder van het Antwerp Art Weekend is weer enkele bladzijden dikker geworden. Een snelle berekening levert al snel een besef op dat er keuzes dienen te gebeuren. Een mens moet nu eenmaal slapen, van kunst (kijken) alleen kan een mens niet leven.

“Kunst kijken is een beetje zoals daten”, beeld ik me in. Je denkt dat je alle opties hebt, eindeloze variëteit, en dat je avontuurlijk bent omdat je “openstaat voor nieuwe dingen.” Maar laten we eerlijk zijn: wanneer je eenmaal hebt geproefd van een goed glas wijn en een perfect uitgelichte tentoonstelling in jouw favoriete galerie, dan valt de rest al snel onder de noemer van misschien ooit tot volgende keer misschien.

Je kent het gevoel wel: art weekend. Je voelt je cultureel opgepompt, en het is tijd om wat kunst te gaan bewonderen. Vol goede moed zoek je naar nieuwe galerijen, je maakt een lijstje, en je zweert dat je deze keer écht iets nieuws gaat ontdekken. Maar, helaas pindakaas (die uitdrukking heb ik altijd al eens willen gebruiken), daar is de nieuwsbrief van je vertrouwde galerie, met een tantaliserende teaser van de nieuwste expositie. “Dus ja, even snel kijken kan geen kwaad,” zeg je tegen jezelf. Voor je het weet, heb je je jas aan en ben je op weg naar je oude vertrouwde kunsttempel.

Het is bijna een wetmatigheid geworden. De comfortzone van de bekende galerie is net zo verleidelijk als de snoepjes bij de kassa in de supermarkt. Ze liggen daar gewoon, te wachten om opgepikt te worden, en voor je het weet, heb je een hele zak vol zonder dat je het echt doorhad.

Waarom doen we dit toch steeds? Zijn we zo gesteld op routine dat zelfs onze artistieke aspiraties erdoor gedomineerd worden? Misschien, maar het is ook een kwestie van vertrouwen. De galerie die je al kent, heeft zichzelf al bewezen. Ze hebben kunst die je begrijpt, kunstenaars die je waardeert, en – niet onbelangrijk – een perfect afgestelde airconditioning die je precies de juiste temperatuur biedt tijdens het dwalen tussen de kunstwerken. Over het glas wijn dat je bij herkenning wordt aangeboden, zwijg ik liever. Bij een nieuwe galerie is het altijd maar afwachten: staat de kunst je aan, zijn de zalen niet te druk, en hebben ze fatsoenlijke stoelen om even op neer te ploffen?

En om in oenologische sfeer te blijven.Kunst is een beetje als wijn. Zelfs de meest doorgewinterde sommelier heeft zo zijn favoriete fles waar hij steeds op terugvalt. Het is veilig, vertrouwd, en zorgt voor een gegarandeerde beleving. Een nieuwe galerij kan een fantastische ervaring bieden, maar het risico dat je een artistieke kater overhoudt is net wat groter.

Dus ja, we belanden steeds weer in dezelfde galerie. En hoewel dat misschien klinkt als een gemiste kans om de brede wereld van kunst te ontdekken, is het tegelijkertijd ook een viering van onze persoonlijke smaak. Het is een bewijs dat we weten wat we willen en dat we daar comfortabel in zijn.

Dus ik ga de uitdaging met mezelf aan. Hoeveel nieuwe galerieën en kunstenaars zal ik ontdekken? Het antwoord ga ik niet onthullen, want ik vrees al dat ik het weet en dat ik volgend jaar met dezelfde column (en galerie) zal eindigen.