Muze’um L: waar zonlicht kunst wordt

Licht, lijn en landschap, dat zijn de drie termen die schuilgaan achter de mysterieuze L in de naam van het museum. In de groene omgeving rond Roeselare vormt dit niet-alledaagse museum een oase van rust met de zon, het landschap en de lichtmeridiaan als hoofdrolspelers.

Het museum is een goed bewaard geheim dat perfect integreert in het licht glooiende landschap rond Roeselare. Op regelmatige basis worden er tijdelijke tentoonstellingen georganiseerd, maar toch is er maar een kunstenaar in de vaste collectie: de zon. In dit museum speelt zonlicht de hoofdrol en ik ben dan ook blij met de strakblauwe lucht van vandaag die slechts sporadisch onderbroken wordt door loslopende schapenwolkjes.

De lichtpassie van een kunstliefhebber

Volgend jaar bestaat Muze’um L tien jaar, maar spijtig genoeg zal oprichter Fernand Callebert de viering niet meer meemaken. De kunstliefhebber en designhandelaar stierf vorig jaar op 87-jarige leeftijd en liet zijn levenswerk over aan de goede zorgen van zijn kinderen.
Soberheid is troef bij de architectuur van het museum dat letterlijk op mensenmaat gemaakt is. Met zijn 1.80 m hoogte versmelt het strakwitte gebouw met zijn omgeving. Vanuit de verte vormt het museum een quasi ononderbroken streep in het landschap. Deze lijn wordt slechts onderbroken door een snede van vijftig centimeter. Deze ingreep van architect Marc Van Schuylenbergh zorgt ervoor dat ‘s middags het zonlicht verticaal binnenvalt en dat gedurende de rest van de dag ditzelfde licht met behulp van de architecturale omgeving geometrische schaduwvormen tekent op vloer en muren.
Op het moment van mijn bezoek ben ik er alleen zodat ik alle tijd heb om te genieten van het schouwspel dat zich langzaam aan mij voorbijtrekt. Donkere schaduwen kruipen traag voort op de witte muren, slechts sporadisch onderbroken door een stoutmoedige wolk die gedurende enkele minuten het zonnepenseel verduistert.

De wereld verbonden door een lijn van licht

Naast dit boeiende lichtspel vormt het museum ook de uitvalsbasis van het project Lichtmeridiaan, dat op 21 juli 2016 in Blankenberge werd ingehuldigd. MERIDIAAN 3°7’45” O, de officiële naam, is een fictieve lichtlijn die dwars door Afrika en Europa loopt en zo alle plaatsen met eenzelfde tijd met elkaar verbinden. De website biedt een mooi beeldoverzicht van de verschillende locaties. Het ultieme doel zou zijn om op verschillende plekken op deze lijn lichtwerken te plaatsen of culturele events te organiseren.
Tijdelijke exposities vormen ook een vast onderdeel van de museale werking. De rode draad? De directe interactie van de kunstenaar met het natuurlijk licht en de omgeving. Enkele jaren geleden creëerde de Belgische kunstenaar Bea Crèvecoeur de installatie Cloud… Nuage… Wolk waarbij driehonderd glazen kristallen werden bewogen door het kleinste zuchtje wind en zo een caleidoscoop van licht. Enkele jaren later tekende glaskunstenaar AnuschB voor haar eigen interpretatie van de lichtmeridiaan in haar installatie van ruim tweehonderd geblazen ‘kiezelstenen’ en 1.200 glasparels. Vorig jaar bekleedde Kaat Van Doren de ramen met een goudkleurige folie voor haar installatie Waiting For: Golden Hour.

Ook de naaste omgeving nodigt uit tot artistieke ingrepen in het landschap en op het moment van bezoek reikt het werk Blue Line van C.H.R.I.S.T.O. Marichal in de buitenlucht naar de zonnestralen. Zijn werk werd geïnspireerd door de migratieroutes van walvissen, de zogenaamde ‘blue corridors’ die vaak ook vaste patronen vertonen.
Muze’um L is een parel van rust die de toeschouwer toelaat om in alle stilte te genieten van het landschap en het licht. Natuurlijk is het voor een optimale beleving best om te komen op een dag waarop de zon, de belangrijkste artistin- residence, aanwezig is. En ook het tijdstip van de ‘echte middag’ is van belang, want die verschilt van dag tot dag. Gelukkig vind je op de website een kalender waarop het exacte uur op dagbasis vermeld staat.