De trein is altijd een beetje reizen en als ik dan de keuze heb, dan laat ik me wel eens verleiden tot het nemen van dit transportmiddel. Met de wagen naar Cagnes-sur-Mer en dan verder met de trein naar Monaco met twee doelen: money en Monet. Het eerste valt me wat tegen, Monet zal me nooit teleurstellen.
Ik ben blijkbaar niet de enige die het idee had om de trein naar Monaco te nemen. Toeristen in verschillende graden van vestimentaire bedekking en tinten bruin delen de coupés. Zouden ze allemaal richting Monaco en Monet trekken? Ik had het ergens moeten weten. Monte Carlo klinkt inderdaad als een berg en ligt Monaco niet aan zee? Je kan het station alleen maar verlaten via een steile klim van 18 verdiepingen of een sardine-in-blikervaring in de liften waar alle uitgespuwde treinavonturiers zich verzamelen. Zoals eerder vermeld heb ik twee doelen. Money en Monet. Money is er in ruime mate te vinden. Tevergeefs zoek je hier naar het lokale filiaal van Hema of Primark. Gelukkig kan je wel op elke hoek van de straat een Rolls Royce, Bentley of andere luxe PK-beest kopen. Time is money in deze stadstaat en die vertaalt zich in de uitstalramen waarin Rolex, Audemars Piguet, Richard Mille deze tijd vatten. De toeristische massa zuigt me mee richt casino waar ik geduldig wacht om een foto te nemen van Anish Kapoors Sky Mirror. Ik dwaal wat rond, probeer de schoonheid van de stad te ontdekken die zich wellicht afspeelt achter de tientallen bouwwerven en word beloond voor deze 'dwaling' met Botero's Adam and Eve, die in de alomgekende stijl van de Colombiaanse meester wellicht meer donuts dan appels gegeten hebben in het paradijs.
Als kunstflaneur en bewonderaar van lichtschilder Claude Monet, kan ik de opportuniteit niet laten liggen om Monet en pleine lumière, de grote zomertentoonstelling ter gelegenheid van het 140ste jubileum van Monets eerste bezoek aan Monte-Carlo en de Rivièra, te bezichtigen. De tentoonstelling, gehouden in het prachtige Grimaldi Forum Monaco, biedt een unieke gelegenheid om een diepgaand inzicht te krijgen in het leven en de evolutie van deze meesterlijke kunstenaar.
Op het eerste zicht lijkt het aantal bezoekers beperkt, maar dan kan ook te maken hebben met de ruime expositieruimte van 2500 m² waarin bijna 100 werken van Claude Monet uit alle hoeken van de wereld samengebracht werden. Het is één van de grootste monografische tentoonstellingen over Monet in het afgelopen decennium en ongetwijfeld ook de meest gewaagde. Waterlelies, Giverny en Rouen, ik dacht best al wat werk van Monet gezien te hebben. I confess, I was completely wrong. Ik werd getroffen door de zorgvuldig gekozen selectie van zeldzame meesterwerken, waarvan sommige voor het eerst samen werden tentoongesteld. Bij elk doek vraag ik me opnieuw af hoe Monet er in slaagt om de heldere Mediterrane zon die alles genadeloos uittekent in scherpe lijnen te herleiden tot een diffuus palet van zachte tinten.
Het parcours van de tentoonstelling is een prachtige mix van chronologie en thematische presentatie, een terechte pluim op de hoed van Marianne Mathieu, de gerenommeerde expert in Claude Monet. Haar benadering van de schilderijen van Monet door het prisma van licht zorgt voor een dieper begrip van zijn zoektocht naar het vastleggen van magische momenten in plaats van louter motieven.
"l’œuvre de Monet est d’une grande cohérence, de sa jeunesse havraise aux derniers tableaux de Giverny, il ne cherche pas à peindre un motif mais plutôt un moment ; Monet ne peint pas un paysage mais une atmosphère." (MM)
Het hoogtepunt van de tentoonstelling bevindt zich voor mij ongetwijfeld in zaal vier, de sectie gewijd aan de schilderijen die Monet creëerde tijdens zijn verblijven aan de Rivièra. Twee schilderijen, die voor het eerst samen tentoongesteld worden, tonen Monte Carlo vanuit Roquebrune. Roquebrune, waar zich de villa E-1027 van de Ierse architect en meubelontwerper Eileen Grey bevindt, staat nog op mijn programma. Wie weet vind ik wel de plek waar de Franse schilder zijn schildersezel neerpootte om dit idyllisch tafereel te vereeuwigen? Nu kan ik alleen maar in stilte in de diepte van de verf en penseelstreken staren en bij momenten vechten tegen een lichte vorm van Stendhalsyndroom. Tijd en omgeving verdwijnen, wat rest is perfecte schoonheid. Een schoonheid die je nog tot 3 september kan bewonderen.
Later die avond zit ik opnieuw op mijn terras in Chateauneuf-Grasse en gedurende het recurrente avondlijke gevecht met de muggen luister ik naar de ballades der cicaden terwijl ik lui achterover de sterrenavond bewonderen die Van Gogh zoveel jaren eerder zag. Ik verzamel vijf sterren en geef ze terecht aan de tentoonstelling Monet en pleine lumière.
Ontdek meer van Kunstflaneur.be
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.