Ik ben dol op kunst. Vooral op kunst die ik niet begrijp. Zoals een leeg canvas met een rode stip in het midden. Of een hoop afval op de vloer. Of een video van een man die een banaan eet. Dat zijn de werken die me echt raken. Die me doen nadenken over het leven, de dood en alles daartussenin.
Maar er is één ding dat ik niet leuk vind aan kunst: de mensen die er naar kijken. De mensen die met een ernstig gezicht rondlopen in een kunstgalerie, alsof ze een diep inzicht hebben in de bedoeling van de kunstenaar. De mensen die fluisteren over de symboliek, de esthetiek en de context van het werk. De mensen die me aanstaren als ik iets zeg als: “Wat is dit voor onzin?” Ik voel me altijd zo onzeker in een kunstgalerie. Ik heb het gevoel dat ik iets mis. Dat ik niet slim genoeg ben om kunst te waarderen. Dat ik een cultuurbarbaar ben die niets weet van kunstgeschiedenis, kunsttheorie of kunstkritiek. Dat ik een buitenstaander ben die niet thuishoort in de wereld van de kunst.
Maar dan realiseer ik me iets. Iets dat me troost geeft. Iets dat me doet glimlachen. En dat is dit: niemand weet waar hij het over heeft. Niemand begrijpt kunst. Niemand heeft een idee wat de kunstenaar bedoelt. Niemand kan uitleggen waarom een leeg canvas met een rode stip in het midden kunst is. Niemand kan rechtvaardigen waarom een hoop afval op de vloer kunst is. Niemand kan verklaren waarom een video van een man die een banaan eet kunst is. We zijn allemaal onzeker. We doen allemaal alsof. We proberen allemaal indruk te maken op elkaar. We proberen allemaal te doen alsof we kunst snappen. Maar dat doen we niet. En dat is oké. Want kunst is niet bedoeld om te snappen. Kunst is bedoeld om te voelen. Om te ervaren. Om te beleven.
Dus de volgende keer dat ik in een kunstgalerie ben, ga ik me niet meer onzeker voelen. Ik ga me niet meer schamen voor mijn onwetendheid. Ik ga me niet meer laten intimideren door de mensen die er naar kijken. Ik ga gewoon kijken naar de kunst. En zeggen wat ik ervan vind. En genieten van het moment. Want dat is de kunst van het onzeker zijn.
Ontdek meer van Kunstflaneur.be
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Raak! Mooie bijdrage tot het openbreken van discussies daaromtrent. Naar analogie met Willem Kloos die einde negentiende eeuw over poëzie sprak als de allerindividueelste expressie van de allerindividueelste emotie, noem ik het mijn amse-amse moment: a most singular expression of a most singular emotion (pardon my French 🙂 )
Roberto.
Onlangs zei iemand op het einde van een keynote over mijn kunst, “dat is geen kunst.“ Toen ik hem vroeg hoe hij tot die conclusie was gekomen kreeg ik de repliek dat de emotie van de kunstenaar niet aanwezig was – had hem nota bene net daarvoor een werk met als thema liefde getoond van mezelf en mijn geliefde. Net daarvoor ook nog een werk over de emotie rond de creatie van Adam… Bleek nadien een verkoper van schildersdoeken te zijn. Nu, ik betrapte me de dag nadien erop net dezelfde emotie te hebben over alles dat ai-kunst is. Hoe ik als digitaal kunstenaar wel volledige controle over de knoppen had en het volgende medium te vluchtig was geworden… Of hoe snel we onszelf in die ivoren toren stoppen van: dit is kunst – dit is geen kunst. Boeiend!