In een wereld waar tijd geld is, is het niet verwonderlijk dat ook taal aan deze economishe wetmatigheid wordt onderworpen. Steeds meer afkortingen sluipen in ons taalgebruik (lol) en wie er niet mee vertrouwd is, zal meer dan eens de wenkbrauwen fronsen en een eigen versie creëren. Ik geef toe dat dit ook bij mij het geval was toen ik voor de eerst keer de letters S.A.T.M op mijn computer zag verschijnen. Een kort verslag van een literaire zoektocht die me naar een lang vergeten kunstpad leidde.

Spectrum Analyzer Test Module? Wat is dat voor een beest? South Carolina Transport Museum? Een beetje ver uit de buurt, zelfs voor een kunstflaneur. Strategic Alliance for Technology? Ben ik ergens in Orwells '1984' beland? SATM blijkt zelfs een of andere Chinese copie te zijn van de AT2 antitankmijn. (bedankt Google). Gelukkig is de waarheid poëtischer en artistieker. Het blijkt de afkorting te zijn van het pittoreske dorpje Sint-Anna ter Muiden waar de Belgische curator Stéphanie Frederickx is neergestreken in de lokale kerk met een aantal kunstenaars/designers in haar voetspoor. SATM, wellicht is de naam afgekort omdat het naambord anders langer blijkt te zijn dan het dorpje zelf dat geprankt tussen Knokke en Sluis een haast vergeten bestaan leidt. Hoe vaak ben ik er vroeger niet doorgereden op de vlucht voor de kustdrukte op zoek naar polderstilte?

Stéphanie, voormalig medeoprichter van Atelier Ecru Gallery, heeft haar focus nu verlegd naar wereldwijde nomadische projecten, waarbij ze haar werk voortzet onder haar eigen naam. Haar tentoonstellingsaanpak draait om emotie, liefde voor materialen en respect voor harmonie. Ze presenteert gevestigde kunstenaars en ontwerpers naast opkomend talent, waarbij ze een grijze zone tussen kunst, landschappen en ontwerp verkent en de werken terugbrengt tot hun pure essentie, zonder overbodige franjes. De diepe verbondenheid met de natuur en natuurlijke elementen vloeit vaak samen met experimenteel vakmanschap. In samenwerking met galeries en architecten creëert ze scenografieën die sereniteit en stilte uitstralen door het gebruik van ruwe en natuurlijke materialen.

Het is slechts een kleine tentoonstelling waar je op enkele minuten alles gezien hebt. Maar tegelijk kan ik schrijven dat het slechts een kleine tentoonstelling is waar je uren kan naar kijken. Om een of andere reden vertraagt voor mij de tijd in religieuze gebouwen, lijkt het alsof de dikke bakstenen een isolatie vormen rond de snel wegtikkende uren, minuten, seconden. Elke stap in het eeuwenoude gangpad roept een gevoel op van vertraging, alsof de wereld buiten even op pauze staat. De zachte gloed van gekleurd glas filtert het zonlicht en werpt kalme schaduwen op de stenen vloer. Minuten strekken zich uit tot momenten van diepe betekenis. Het getik van de klok lijkt gedempt en geduldig, als een metgezel voor reflectie. Het geluid van een zucht lijkt een echo te vinden in de tijd zelf. In de serene stilte van de kerk ontvouwt zich een ruimte waarin de tijd zijn vleugels lijkt te vouwen, en we kunnen even ontsnappen aan de eisen van het alledaagse ritme.

Deze ontsnapping kan je nog tot 27 augustus samen ondernemen met kunstenaars Adeline de Monseignat, Grace Prince, Illya Goldman Gubin, James William Murray, BUDDE, Middernacht&Alexander, Paul Coenen, Perla Krauze, Rino Claessens, Sam Kerckaerts, Tim Vranken, ...

Meer info:
https://www.stephaniefrederickx.com/