Zilver op recordhoogte, kunst op mensenmaat

De voorbije weken haalde zilver recordprijzen. Het edelmetaal dook op in marktanalyses en nieuwsberichten als veilige haven, als symptoom van een wereld die opnieuw naar tastbare zekerheden grijpt. Waarde werd er uitgedrukt in grafieken, in schommelingen, in procenten. In Brussel, bij de Boghossian Stichting, kreeg datzelfde zilver een andere rol toebedeeld. Niet als belegging, maar als materiaal dat tijd vasthoudt. Niet als belofte, maar als herinnering.

De Internationale Prijs 2025 voor Design en Ambacht werd toegekend aan Hyejeong Ko, een kunstenares die sterlingzilver ontdoet van zijn economische gewicht en het terugbrengt tot zijn gevoeligheid. In haar handen verliest het zijn haast. Het wordt een oppervlak dat reageert op licht, op aanraking, op de duur van het kijken. Het is een paradox die moeilijk te negeren valt: terwijl zilver op de markten piekt, kiest Ko voor vertraging. Voor precisie. Voor ambacht als houding, niet als nostalgisch gebaar.

Haar werk wortelt in een landschap dat nooit stilstaat. Op Jeju, het vulkanische eiland waar ze opgroeide, zijn wind, zee en steen geen decor, maar krachten die voortdurend herschrijven wat vorm is. Die ervaring sijpelt door in haar objecten. Ze tonen geen natuur, ze herinneren eraan. Paardenbloemen, kiezels, water in beweging: geen motieven, maar sporen van aandacht. Metaal, vaak ervaren als koud en stijf, wordt hier organisch en warm. Het ademt, het reageert, het weigert eenduidigheid.

Zilver fascineert haar niet om zijn glans alleen, maar om zijn subtiele kleurverschuivingen. In het licht gedraagt het zich zoals inkt in de Aziatische schilderkunst: nooit volledig vast, altijd onderweg. Door het te combineren met messing, parelmoer en hout ontstaat een plastische taal die balanceert tussen Oost en West, tussen sierkunst en hedendaagse sculpturale verfijning. Het ambacht is zichtbaar, maar nooit opzichtig. De techniek dient het kijken, niet omgekeerd.

Dat de Boghossian Stichting deze prijs toekent in een jaar waarin design en ambacht centraal staan, is betekenisvol. De stichting benadrukt al langer de dialoog tussen culturen, tussen eeuwenoude vakkennis en hedendaagse vormen van denken. Ko’s werk is geen illustratie van die missie, maar een belichaming ervan. Het toont hoe ambacht vandaag opnieuw urgent kan zijn, precies omdat het weigert mee te gaan in het tempo van de actualiteit.

Opvallend is ook de toekenning van een residentie aan de jonge Palestijnse kunstenares Jessica Azizeh. Het onderstreept dat deze prijs niet alleen perfectie bekroont, maar ook potentieel en context. Praktijken die vertrekken vanuit materiële cultuur, maar zich niet laten vastzetten door één discipline of één verhaal.

Misschien is dat de stille les van deze prijs. Terwijl zilver buiten record na record breekt, herinnert het werk van Hyejeong Ko ons eraan dat waarde zich niet altijd laat meten. Soms schuilt ze in een oppervlak dat het licht net anders terugkaatst. In een object dat niet roept om aandacht, maar haar langzaam verdient.