Op bezoek bij de buren, zes vrouwelijke kunstenaars in de kijker

In de kunstwereld blijft het ontdekken van nieuwe perspectieven en het verkennen van diverse stemmen van onschatbare waarde. Te vaak echter blijven bepaalde kunstenaars, vooral die aan de andere kant van de taalgrens, ongehoord en ongezien. Maar wat als we ons openstellen voor een grenzeloze expressie, een verkenning van kunst die niet beperkt wordt door geografische grenzen of taalbarrières? Tanja Leys van TaLe Art Gallery geeft alvast het goede voorbeeld en nodigt voor haar nieuwe expo zes Waalse kunstenaars uit.

De expo ‘elles’  bij TaLe Art Gallery biedt een unieke kans om ‘te gluren bij de buren’, met een zorgvuldig samengestelde selectie van zes vrouwelijke kunstenaars van over de taalgrens. Wat deze kunstenaars verbindt, gaat verder dan alleen hun geografische locatie; het is een diepgewortelde drang naar expressie en exploratie die hun werk doordringt.

Elle l’a?

Maar niet alleen de geografische diversiteit was een selectiecriterium. Het is ook de manier waarop deze kunstenaars traditionele grenzen overschrijden en nieuwe wegen verkennen in hun werk. Ik denk daarbij aan Sophie Langohr, die historische beelden combineert met moderne technieken in haar oeuvre. Voor de reeks New Faces ging ze aan de slag met ‘polychrome maagden’ uit het Luikse Museum Curtius en mannequins uit de digitale beeldcultuur. Het leverde digitale diptieken op waarop oud en nieuw in dialoog treden. Haar werk gaat echter verder, want ook landschappen van Oude Meesters zijn niet veilig voor haar creativiteit. Met digitale scalpel fileert ze de werken die onder haar deskundig oog en hand lijken ‘op te lossen’ in vloeibare kleurenpracht.

Sylvie Macias Diaz, woonachtig in Verviers, daagt de traditionele opvattingen over vrouwelijkheid uit door middel van haar sculpturale constructies en tekeningen. Met haar cageots (sobere constructies met fruitkistjes) en tekeningen van interieurs en vrouwelijke figuren, nodigt ze de kijker uit om na te denken over de rol van vrouwen in de samenleving en de manier waarop ze worden afgebeeld en geobjectiveerd. Deze voorstelling van de vrouw herleidt ze soms tot twee benen die lummelen, flirten, verleiden., een ludieke commentaar op de vrouw als (lust)object. Haar werk bevindt zich in publieke collecties als het Bonnefantenmuseum, M HKA en Museum M.

Babi Avelino, geboren in Sao Paulo en werkzaam in Luik, verkent in haar werk de spirituele en populaire tradities van haar geboorteland, terwijl ze tegelijkertijd haar persoonlijke ervaringen en identiteit onderzoekt. Met behulp van oude fotoalbums en 3D-printing, creëert Avelino een boeiende mix van verleden en heden, waarbij ze de grenzen tussen het zelf en de geprojecteerde versie van het zelf verkent.

Eenzelfde speelsheid vinden we terug bij Carole Louis. Deze kunstenaar werd geboren in Keulen, groeide op in een klein dorp in de Ardennen en woont en werkt momenteel in Brussel. Ze creëert een tragikomisch universum waarin ze de menselijke zoektocht naar geluk en vervulling onderzoekt. Met haar absurde en groteske beelden, daagt Louis de kijker uit om na te denken over thema’s als geldzucht, status en luxe, en de rol die deze spelen in ons leven.

Delphine Deguislage is afkomstig uit Namen en woont en werk nu in Brussel. Haar werk onderzoekt de complexe relatie tussen lichamen, macht en gevoelens. Door middel van installaties en teksten op badhanddoeken nodigt ze de kijker uit om na te denken over thema’s als gender, identiteit en macht. De zachtheid van de handdoek waarmee we onze natte huis drogen vormt een schril contrast met de woorden Je n’ai plus peur de toi. Woorden van angst, maar ook van hoop, simpel vervat in het woordje ‘plus’.

Charlotte Beaudry, geboren op 29 maart 1968 in Huy en momenteel werkzaam in Brussel, is vooral bekend om haar schilderijen en tekeningen die de complexiteit van vrouwelijkheid verkennen. Haar werk beperkt zich niet tot de afbeelding van meisjes, adolescenten en vrouwen, maar strekt zich uit tot een breder palet van onderzoek naar vrouwelijke objecten en attributen. Haar kunst vertelt niet alleen haar persoonlijke verhaal, maar confronteert ook bredere sociale en culturele realiteiten, waaronder genderstudies, post-punkculturen en erotiek. Door haar autodidactische achtergrond heeft Beaudry een unieke benadering ontwikkeld die formele inventiviteit combineert met conceptuele betrokkenheid. Haar werk wordt gekenmerkt door een rauwe energie vermengd met een vleugje ondeugendheid, waarbij ze een subtiel en tegelijkertijd rauw portret schetst van hedendaagse vrouwelijkheid. Hoewel ze vooral bekend is om haar grote werken, toont Beaudry ook haar meesterschap in kleinere schilderijen en werken die deel uitmaken van series zoals “A rose, is a rose, is a rose” en “Skirts”, waarin ze uitvergrote details van rokken en stammen met doornen verkent. Deze variatie in schaal en onderwerp toont de veelzijdigheid van haar praktijk en haar vermogen om intrigerende beelden te creëren met slechts enkele summiere trekken.

Elle l’a!

Een van de meest opvallende aspecten van deze expo is de diversiteit van benaderingen en thema’s die wordt verkend. Terwijl sommige kunstenaars zich richten op de objectivering van vrouwen in de maatschappij, zoals Charlotte Beaudry met haar schilderijen van meisjes en vrouwen, gaan anderen dieper in op spirituele en populaire tradities, zoals Babi Avelino met haar onderzoek naar Braziliaanse culturen.

Een ander intrigerend aspect van deze expo is de nadruk op transformatie, zowel op persoonlijk als op artistiek niveau. Kunstenaars zoals Delphine Deguislage onderzoeken hoe lichamen, macht en gevoelens met elkaar verweven zijn, terwijl anderen, zoals Carole Louis, de menselijke zoektocht naar geluk en vervulling op een tragikomische manier uitbeelden.

In een tijd waarin gendergelijkheid en diversiteit steeds belangrijker worden, is het cruciaal om de rol van vrouwelijke kunstenaars in het hedendaagse kunstdiscours te erkennen en te vieren. Vrouwelijke kunstenaars hebben historisch gezien vaak te maken gehad met discriminatie en marginalisatie binnen de kunstwereld, maar desondanks hebben ze een onschatbare bijdrage geleverd aan de ontwikkeling van de kunstgeschiedenis.

Door hun werk te tonen en te promoten, zoals in deze expo, kunnen we niet alleen de unieke perspectieven en ervaringen van vrouwelijke kunstenaars waarderen, maar ook bijdragen aan een meer inclusieve en diverse kunstgemeenschap. Het is een kans om vooroordelen te doorbreken en stereotypen te doorbreken, en om de kracht en het talent van vrouwen in de kunst te vieren. En daarom dat het vraagteken in de eerste tussentitel terecht een uitroepteken wordt voor deze geslaagde en gelaagde expo.

De expo ‘elles’ is nog tot 26 mei te bezoeken. Meer info vind je op deze link.